Vrijdag 03 januari 2020

geplaatst in: Vakanties en uitjes | 0

Het was alweer tijd om naar huis te gaan. Hoewel ik blij was dat ik weer in mijn eigen bed kon slapen zag ik er ook tegenop. Het ”gewone” leven zou weer beginnen. Ik vond dat best wel zwaar. Want hoe zou het verder gaan met mijn psycholoog? Hoe zit het met mijn huis? Hoe gaat het verder met mijn fysiotherapie? Er spookte zoveel vragen door mijn hoofd en ik wist dat ik ze nog niet beantwoorden kon. Daarom was de vakantie zo lekker. Iedereen wist dat ik op vakantie was en dat ze mij niet echt konden bereiken, dus ik zou ook geen antwoord krijgen.

Maar voordat het leven weer zou beginnen moesten we eerst ontbijten, alle spullen in de auto laden en naar huis rijden. Tijdens het ontbijt werd duidelijk dat mijn zus er al helemaal klaar voor was. Ze had haar bed al afgehaald en alle spullen zaten in haar tas. Mijn ouders en ik waren nog niet zo ver. Nadat ik me aangekleed had moesten er nog wat laatste spullen in mijn tas gestopt worden, ik moest mijn bed nog afhalen en er waren nog honderd andere dingen die moesten gebeuren (voor mijn gevoel). Ik ben bij het begin begonnen, mijn zus heeft me geholpen met mijn bed afhalen en daarna was ik redelijk klaar.

Ik ben even gaan zitten. Ik wist niet zo goed wat ik nog kon doen. Mijn ouders en zus waren boven bezig en omdat ik niet zo makkelijk de trap op en af kan daar durfde ik daar niet te gaan helpen. Daarnaast merkte ik dat mijn lichaam wou dat ik even rust nam. Pas toen mijn ouders naar beneden kwamen vroeg ik of ik kon helpen. Dat bleek niet het geval te zijn. Ze wouden alle spullen de auto inladen en daarna wouden ze nog wat drinken en dan weg. Ze moesten meerdere keren lopen om alle spullen in de auto te krijgen, ondertussen moest ik zorgen dat de honden niet ontsnapte en dat mijn zus geen gekke dingen deed.

Want mijn zus had heel erg last van zenuwen. Ze wou naar huis. Daardoor bleef ze maar tegen me aan kletsen en vroeg ze de meest onzinnige dingen. Ik heb het allemaal maar aangehoord, want ik wist dat als ik me er wat van zou zeggen ze alleen maar overstuur zou raken en we dan helemaal een zware dag zouden krijgen. Ik heb me op die manier dus alsnog nuttig gemaakt. Nadat mijn ouders alle spullen ingepakt hadden en we wat gedronken hadden was het tijd dat de honden in de auto gingen en dat Zwiebertje’s kooi schoongemaakt werd. Nog even stofzuigen en we konden de auto in, op weg naar huis.

We hadden onderweg last van file’s en enorme drukte. Daardoor waren we later dan normaal thuis, pas tegen twaalven. Toen moest de auto nog leeggehaald worden. Mijn vader had ondertussen zijn auto leeggehaald en was hem net op de parkeerplaats aan het zetten. Mijn zus begon alle spullen uit te zoeken en alle tassen naar boven te brengen, ik ben de kooi voor Zwiebertje klaar gaan maken en mijn ouders hebben de rest gedaan. Daarna konden we lunchen en ben ik naar mijn beste vriendin M. gebracht voor de rest van de dag!

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *