Ik wil niet meer …

geplaatst in: Studeren en werken | 0

Ik loop al een paar weken te twijfelen. Wat moet ik doen? Ik weet niet zo goed hoe ik het moet aanpakken. Maar ik wil eigenlijk niet meer terug naar mijn dagbesteding. Ik heb het daar zo niet naar mijn zin en zit daar zo niet op de juiste plek dat ik het niet meer zie zitten om daar een hele dag te zitten. Ik weet dat het van half tien tot half vier is, maar dat voelt als heel erg lang omdat ik het niet naar mijn zin heb. Ik erger me zo aan bepaalde personen en ik trek me alles rondom mij heen zo aan dat ik het niet meer aan kan. Het voelt als teveel.

Opluchting
Toen ik een paar weken geleden door rugklachten thuis kwam te zitten voelde dat als een opluchting. Eigenlijk had ik dat al voor Kerst, toen ik vakantie had. Ik merkte dat ik onbewust de hele week bezig was met maandag. Hoe zou het er nou uit zien, wat zou er nou weer gezegd worden? Ik vond het werk heel leuk, maar bepaalde personen kon ik wel achter het behang plakken. Daar kon ik me zo aan ergeren dat het me hele dag verpestte. Ik vond dat heel vervelend, want zij kunnen er immers ook niets aan doen dat ze zijn zoals ze zijn. Daardoor schaam ik me ook om dat toe te geven, ze doen niet expres zo.

Respecteren
Maar ik kan niet zo goed met deze groep samenwerken. Mijn hart ligt niet bij zulke mensen. Ik vind het heel erg, maar als ik niet op een normaal niveau een gesprek kan voeren en het gevoel heb heel kinderlijk te moeten doen dan sluit ik me af. Ik heb daar niets mee. Het is niet voor niets dat ik jaren lang moeite heb gehad met mijn zus en haar gedrag. Ik wou dat ze normaal deed, normaal was. Maar ook zij kon niets doen aan hoe ze was. Dat heb ik ondertussen geaccepteerd. Maar een zus is nog altijd iets anders dan iemand waarmee je geen bloedband hebt. Ik respecteer en accepteer deze mensen en daar houd het op.

Motivatie
Ik heb het vanaf begin augustus tot eind december geprobeerd. Ik heb het een kans gegeven en denk dat we kunnen zeggen dat ik er niet met mijn pet naar gegooid heb. Maar waar ik in het begin met plezier ging werd het daarna steeds moeilijker om de zin te vinden. Ik heb meerdere keren gedacht ”zal ik me ziek melden?” Ik heb het uiteindelijk nooit gedaan omdat het niet terecht vond, maar ik merk dat de motivatie om nu nog te gaan echt weg is. Ik zie er zo tegenop om weer te gaan dat ik mijn rugklachten wel makkelijk vind. Want hoewel het beter gaat en het misschien goed genoeg is wil ik het niet proberen.

Eerlijk zijn
Eigenlijk vind ik dat ik daarom eerlijk moet zijn en moet zeggen ”ik kom niet meer”, maar ik vind dat een hele stap. Want het voelt als falen, als opgeven. Ik voel me schuldig dat ik de afgelopen weken niet gewoon ben gegaan, ik had er gewoon doorheen gemoeten van mezelf. De stap om eerlijk te zijn word met de dag/week groter en het liefst laat ik nooit meer wat van me horen. Maar ik weet ook dat dat niet netjes is en daarom heb ik besloten om binnenkort het gesprek toch maar eens aan te gaan. Want dat zal wel moeten. Ik zal het netjes moeten afsluiten. Ondanks dat ik waarschijnlijk binnenkort ergens anders ga werken.

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *