Schrijven als therapie

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Ik heb het nu niet over bloggen. Want hoewel het me echt wel helpt om een stukje te verwerken en te accepteren is dat niet genoeg. Ik merk namelijk dat als ik ga bloggen ik heel erg oplet hoe ik het neerzet. Ik probeer het dan netjes neer te zetten, duidelijk te wezen en samenhangende zinnen te schrijven. Iets wat ik achterwegen laat als ik ga schrijven voor mezelf. Dan scheld ik wel eens of is het totaal niet duidelijk als het teruggelezen wordt en de zinnen kloppen nou ook niet altijd. Helemaal geen ramp, want niemand leest het.

Tijd
Toch gun ik mezelf niet de tijd om even te schrijven, want ik ben veel te druk met andere dingen. Dat terwijl het me wel helpt. Het is een soort dagboek bijhouden, alleen schrijf ik niet op wat ik die dag gedaan heb maar wat er door mijn hoofd spookt. Het kan dus zijn (als ik het zou volhouden) dat er meerdere dagen achterelkaar een bepaald onderwerp behandeld wordt zonder dat ik nieuwe informatie opschrijf. Iets waar ik op mijn blog ook voor pas. Het heeft immers geen zin om een blog te schrijven met dezelfde informatie als een week ervoor. Daarom zoek ik soms naar onderwerpen voor mijn blog.

Druk
Ik moet mijn hoofd soms echt leegmaken. Ik ben sommige dagen/weken zo druk in mijn hoofd en zo met een of twee onderwerpen bezig dat er geen ruimte is om over iets anders na te denken. Als ik dan zou gaan zitten om te schrijven dan komt er ruimte. Maar in plaats van dat ik die tijd neem som ik in mijn hoofd op wat er allemaal nog moet gebeuren en dan raak ik verlamd. Het is dan teveel, te onoverzichtelijk en te druk om iets te doen. Dan ga ik achter mijn computer zitten en ga ik een spelletje spelen of ik ga televisie kijken. Iets wat nou niet echt helpt, want ik krijg dan nog meer prikkels en dan wordt het nog drukker.

Gunnen
Ik weet dat het eigenlijk heel goed zou zijn als ik op dat moment mijn boekje erbij pak en gewoon eens ga schrijven. Ik kan vaak dan zaken loslaten (in ieder geval voor dat moment) zodat er ruimte komt voor andere zaken. Ik kan dan weer verder. Ik heb dan weer het overzicht over mijn leven en weet weer wat belangrijk is en wat niet. Het zou mij kunnen helpen om te voorkomen dat ik overloop. Dat emoties er met mij vandoor gaan. Iets wat ik mezelf zou moeten gunnen in plaats van het gepieker over wat er allemaal nog gedaan moet worden. Het helpt niets en uiteindelijk stort ik daardoor nog in ook!

Prioriteiten
Ik kan nu heel makkelijk zeggen dat ik elke avond even ga schrijven voordat ik naar bed ga, maar ik weet niet of ik dat vol zou houden. Zeker niet elke avond. Maar ik zou het boekje wel weer op mijn bureau moeten leggen en tijd moeten inruimen om te schrijven. Ik kan er namelijk makkelijk tijd voor vrij maken, ik moet het alleen willen. Het gaat immers af van spelletjes spelen/televisie kijken en andere niet (echt) belangrijke zaken. Ik moet mezelf dus toestemming geven om te schrijven. Een spelletje loopt niet weg, maar mijn goede humeur kan er wel vandoor gaan. Ik moet mijn prioriteiten beter neerzetten!

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *