Psycholoog – ze moet stoppen!

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Hoewel ik het zag aankomen doet het wel ontzettend pijn. Ik had zo gehoopt dat het anders zou zijn. Dat ik mijn behandeling bij haar mocht afmaken. Maar het blijkt anders te zijn, ik moet weer wisselen van psycholoog. Voor de Kerst hoorde ik dat ze zwanger is en dat ze een gecompliceerde zwangerschap heeft. Ik wist toen eigenlijk al dat de kans dat ze weer aan de slag zou gaan wel eens heel klein kon zijn. Dus toen ze vorige week belde was ik verbaasd, maar de boodschap die ze had verbaasde me dan weer niet. Ze moest stoppen en de behandeling overdragen.

Hoe verder?
Ik heb me tijdens het telefoongesprek heel groot gehouden. Waarom weet ik niet. Maar huilen kon ik op dat moment niet toestaan. Het voelde als teveel. Ik wou daardoor het gesprek zo snel mogelijk afsluiten. Maar ik moest aanhoren hoe het nu verder zou gaan, iets waar ik zelf ook al over na gedacht had. Want ik heb natuurlijk ook een mening over mijn behandeling. Maar ik wist niet hoe ik verder moest. Moest ik verder bij mijn huidige organisatie? Moest ik wisselen en naar de organisatie gaan die samenwerken met mijn woonorganisatie of moet ik naar een andere organisatie die bij mij thuiskomt? Teveel om te beslissen.

Huisarts
Ik sprak daarom af dat ik er over na zou denken. Ik wou wat mensen betrekken in deze beslissing. Zo heb ik gesproken met iemand van mijn toekomstige woonorganisatie, maar heel veel had ik niet aan dat gesprek. Ik wist daarna niet wat ik moest doen. Een paar dagen later moest ik naar mijn huisarts voor mijn rug en ik wou een afspraak maken om hierover te praten. Echter mocht het van haar gelijk. Aan haar had ik wel wat. Zij heeft mij laten inzien dat bij mijn huidige organisatie blijven het beste is op het moment. Zij hebben nu een dossier liggen en ik hoef geen maanden op de wachtlijst voor hulp.

Persoonlijk begeleidster
Toch vind ik het lastig om achter deze beslissing te gaan staan. Ik ben bang voor de mening van mijn persoonlijk begeleidster (die op het moment ziek thuiszit, ironisch genoeg), terwijl ik weet dat het mijn leven is en niet het haar. Ik moet de behandeling ondergaan en waarschijnlijk zal ze me daar in steunen en zal het niet uitdraaien op een woordenwisseling. Maak ik het in mijn hoofd groter dan dat het is en het ergste is nog dat ik me niet kan herinneren waarom ik deze gedachten heb. Ze heeft immers niet laten blijken dat ze vindt dat ik perse weg moet bij mijn huidige organisatie. Dus waarschijnlijk is er niets aan de hand.

Wachten
Ik heb bij thuiskomst meteen de GGZ gebeld en kreeg te horen dat ze nog geen nieuwe afspraak kunnen maken omdat ze nog niet weten bij wie ze moeten inplannen. Dat moesten ze nog horen van mijn vorige psycholoog. Iets wat ik best wel lastig vind, want ik heb de stap gezet en nou moet ik wachten. Ik word teruggebeld als ze wat weten. Ik heb besloten om het tot vandaag aan te kijken, heb ik vandaag nog niets gehoord dan ga ik ze bellen en ze uitleggen dat wat dit met mij doet. Ik hoop dat ze dan wat sneller kunnen werken. Al hoop ik natuurlijk dat ze de afgelopen dagen al gebeld hebben voor een afspraak.

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *