Beschermd wonen – het is zo ver!

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Onrustig kijk ik om me heen. Hoe moet ik verder? Moet ik eerst mijn bureau verder uitruimen of de kast die ooit een boekenkast was en nu vol staat met allerlei spullen? Ik weet het niet. Verdriet overspoeld me, maar de tranen blijven achter mijn ogen steken. Ik ben moe, maar mijn gedachten staan niet stil. Eindelijk is het definitief, ik ga verhuizen. Mijn huis is nog niet klaar, maar toch ga ik er in. Hoezo doe ik dit? Waarom kon ik niet gewoon nog een paar weken wachten? Ben ik niet gewoon te ongeduldig? Allerlei redenen om het toch nog niet te doen komen bovendrijven.

Het is echt!
Vanaf vandaag woon ik niet meer bij mijn ouders. Ik ga vandaag echt de laatste spullen overbrengen. Weken heb ik er naar uit gekeken en nu is het echt zo ver. Ik kan het nog niet helemaal bevatten. Toch heb ik al een tijdje de sleutel van mijn huis in bezit en van de week heb ik mijn adres gewijzigd bij de gemeente. Het is echter dan dat ik denk, dan dat ik besef. Ik weet dat het is wat ik wou, maar nu het zo dichtbij is is het spannend en onwerkelijk. De afgelopen dagen voelde ik er heel weinig bij, net alsof het een ander ging overkomen. Alsof ik in het huis van een ander liep en iemand anders zijn meubels in elkaar zette.

Het is goed!
Ik had verwacht dat het heel raar zou zijn om in mijn eigen huis te zijn. Maar vanaf het eerste moment voel ik me totaal op mijn gemak en heb ik nergens last van. Ik vind het fijn om er alleen te zijn en ben totaal niet bezig met wat er om mij heen gebeurd. Ik hoor de buren, zowel naast als boven mij, maar last heb ik er niet van. Ik ben benieuwd hoe dat is als ik er vanavond ga slapen. Ik weet dat het namelijk twee kanten op kan gaan. Ik kan er heel erg bang van worden en in paniek raken of het kan me een veilig gevoel geven. Ik hoop dat dat laatste gebeurd. Want ik wil dat dit huis een groot succes gaat worden.

Wennen
Toch denk ik dat het wel wennen gaat zijn. Op mezelf. Mensen van de begeleiding en de thuiszorg over de vloer. Niet meer op mijn ouders kunnen terugvallen. Niet meer de vertrouwde zolderkamer waar ik de afgelopen achttien jaar heb gezeten. Niet meer het vertrouwde huis waar ik de afgelopen zessentwintig jaar heb gewoond. Het is een groot en nieuw avontuur waar ik mezelf in laat vallen. Maar in tegenstelling tot andere avonturen laat ik me in dit avontuur vol vertrouwen vallen. Ik geloof er in dat het goed komt en dat ik op mijn plek zit. Het voelt goed om dit avontuur aan te gaan en dat geeft vertrouwen.

Hulp vragen
Ik ben benieuwd hoe ik hier over een paar weken over denk. Ik heb mensen die mij in de gaten houden (de thuiszorg, de begeleiding en mijn psycholoog) en dat geeft mij vertrouwen. Ik hoef het niet alleen te doen. Als ik het alleen kan dan is het prima, maar als ik hulp nodig heb is het ook goed. Ik mag om die hulp vragen. Dat ik mezelf die toestemming nog moet geven is een ander verhaal. Want ik vind het onwijs spannend om om hulp te vragen. Ik weet dat ik het nodig heb om overeind te blijven, om niet te vereenzamen, maar voor nu is het nog iets te spannend om die hulp te vragen. Toch ga ik het doen!

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *