Beschermd wonen – een week op mezelf

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Vorige week zaterdag was het zo ver. De laatste spullen werden overgebracht naar mijn eigen huis. Ik voelde me ontzettend kalm, iets wat ik van te voren niet had verwacht. Ik had verwacht dat het me veel verdriet zou doen en dat ik het er moeilijk mee zou hebben toen mijn ouders de deur achter zich dicht trokken. De eerste nacht sliep ik dan ook ontzettend goed. Het was wel raar, want hele andere geluiden. Maar verder dan dat ging het niet. Ik voelde me ontzettend goed en dat gevoel bleef ik vasthouden. Ik vond het heerlijk om op mezelf te wonen.

Hulp
Tot maandagochtend. Toen kreeg ik het te kwaad. Ik werd moe wakker en zat niet lekker in mijn vel. Ik vroeg hulp aan de begeleiding en er werden afspraken gemaakt zodat ik het wat makkelijker kreeg. Zo zou er vanaf die avond elke avond iemand langskomen. Gewoon om even te praten. Hoewel ik dat lastig vond, vond ik dat ook heel fijn. Even kunnen praten met iemand en even mijn hart kunnen luchten. Het bracht spanning met zich mee maar het leverde me ook iets op. Totdat er de volgende avond gebeld werd. Wou ik wel een gesprekje? Serieus? Ik heb het meteen afgekapt en ben vroeg gaan slapen.

Donderdag
De spanningen gingen op en af. De ene dag kon ik het prima aan en de volgende dag ging het prut. Donderdagavond werd er voor mij besloten dat het niet nodig zou zijn omdat ik die dag mijn persoonlijk begeleidster gesproken had. Ik ben door het lint gegaan en heb geroepen dat het niet meer hoefde. Dat ze de afspraak er uit konden halen. Ik zat veel te hoog in mijn spanning en reageerde dat op hun af. Mijn persoonlijk begeleidster was er nog en die heeft met mij gepraat. Heel fijn, maar er waren meerdere contactmomenten voor nodig om mij rustig te laten slapen. Iets waar ik ontzettend van baalde.

Psycholoog
De volgende dag baalde ik helemaal. Want ik had het naar mijn mening verpest. Ik was boos geworden op de begeleiding (mag niet), er waren dingen niet helemaal goed gegaan (boodschappen doen zonder lijstje) en het ergste vond ik nog wel, mijn huis zag er uit als een zwijnenstal. Gelukkig hielp mijn psycholoog mij om het weer wat beter in te zien. Er waren dingen mis gegaan. Maar ik zat nog maar een paar dagen op mezelf en dat terwijl ik een jaar geleden nog niet had gedacht dat ik het kon. Nu deed ik het, durfde ik het aan. Dus waarom moest ik nog zo streng voor mezelf zijn? Dat is niet nodig en niet helpend.

Leerzaam
Het is een leerzame eerste week geweest. Ik heb geleerd dat er toch meer spanningen zijn dan dat ik gedacht had. Dat het meer met me doet dan gehoopt. Het huis uit gaan is voor niemand makkelijk, maar met mijn psychische klachten erbij is het een grotere uitdaging. Ik kan het wel, maar voor nu heb ik net wat meer zorg/begeleiding nodig dan dat ik gedacht had. Gelukkig kunnen ze die zorg leveren en mag ik deze zorg vragen. Ik leer en zij helpen mij groeien. Het gaat met vallen en opstaan, maar dat hoort erbij. Ik moet dat accepteren en niet van mezelf verwachten dat ik het gewoon even doe.

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *