Psychosomatische klachten zijn lichamelijke klachten die niet te verklaren zijn. Ze denken dan dat de oorzaak psychische is. Dit dachten mijn psycholoog en revalidatiearts van mijn revalidatiecentrum ook en zij hebben mij doorverwezen naar een organisatie die hier in gespecialiseerd is. Dit gebeurde begin 2015 en in maart 2016 werd ik een paar weken opgenomen voor observatie in de kliniek. Dat was heel emotioneel, maar het voelde op dat moment wel goed. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, want ik leerde een hoop. 

Gevoelens
Na deze observatie besloot ik om op dat moment nog niet behandeling te gaan, maar eerst het huis uit te gaan. Dat vonden zij ook een goed idee. Maar ze vonden ook dat ik naar de andere kliniek moest. Deze kliniek zou mij (nog) beter kunnen helpen. Ik heb met de behandelverantwoordelijke en casemanager van die kliniek een gesprek gehad. Helaas is in dat contact een hoop misgegaan waardoor ik mij niet gezien voelde en voor mijn gevoel de grond ingestampt werd. Voor deze gevoelens was geen ruimte en ik zag het verkeerd kreeg ik te horen.

Tot ziens!
Het contact verliep onprettig en dat werd steeds erger en erger. Ik kreeg voor mijn gevoel overal de schuld van en kreeg te horen dat ik niet bereid was om naar mezelf te kijken. Terwijl ik dat juist als compliment mee kregen had van mijn eerst verantwoordelijke verpleegkundige na mijn observatie. Ik wist niet wat ik er mee aan moest, maar ik durfde er niet mee te stoppen. Want wat zou er dan gebeuren? Ik wist het niet. Op het moment dat zij besloten om mijn dossier te sluiten vond ik dat best. Ik mocht terugkomen als ik een half jaar het huis uit was.

Het leven
Ik was ondertussen zo bang, geen hulp. Want ook mijn psycholoog van mijn revalidatiecentrum was weg. Hoe moest ik het aanpakken? Ik ben naar de huisarts gegaan en samen besloten we om naar een organisatie hier in de buurt te gaan. Bij deze organisatie werd er aan de diagnoses getwijfeld en wouden ze onderzoeken opnieuw doen, ook kreeg ik te horen dat ik misschien autisme had. Degene die de onderzoeken moest gaan uitvoeren was het daar echter niet mee eens en zei ”je hebt last van de combinatie Cerebrale Parese en het leven”

Gaan leven
Daar zat ik dan, geen onderzoeken en geen hulp. Ik was boos en verdrietig. Hoe kon het dat ik weer in de steek gelaten werd? Dit keer met een andere bewoording ”ga maar eens leven”. Ik ben naar mijn huisarts gegaan, Zij vond het geen goed idee om naar een andere organisatie te gaan en vond het advies om te gaan leven wel een goed idee. Dat ben ik gaan proberen. Af en toe ben ik langs de huisarts gegaan voor een gesprekje en daar bleef het bij. Tot het begin juni 2018 helemaal mis ging en ik een zware conversieaanval kreeg.

Behandeling
Daar lag ik dan, op de bank. Ik kon me niet bewegen, maar hoorde wel alles wat er gezegd werd. Mijn huisarts werd er bijgehaald en er volgde een goed gesprek. We besloten dat ik toch hulp nodig had en dat is er gekomen. Sins maart 2019 ben ik weer in behandeling voor mijn psychosomatische klachten. Iets wat mij soms best zwaar valt. Maar het zal het waard zijn. Ik ben bereid om te veranderen en ik weet dat dat met vallen en opstaan gebeurd. Ik hoop dat deze behandeling mij een hoop gaat opleveren. Een leuker leven!

Laatste update: 15 september 2019