Waar zijn de dakdekkers gebleven?

geplaatst in: Familie en vrienden | 0

Het was donderdagmiddag… Er werd wel heel vroeg opgehouden met werken en het werd ook nog eens heel slordig achtergelaten. Helemaal niet zoals we dat gewent waren. ’s Ochtends hadden we mensen hun spullen al weg zien halen, maar er waren er toch een paar gebleven, dus we zochten er helemaal niets achter. Maar nu werd het vreemd. Toen er vrijdagochtend niemand kwam opdagen vonden we het nog vreemder. Ik vond het zelf niet zo heel erg, want dat betekende dat ik nog een paar dagen langer mijn raam kon houden en op zolder kon zitten.

Nachtmerrie
Vrijdag hoorde we de andere wel werken. Er werd druk geslepen en ook de steigerbouwers liepen rond. Ze moesten met regelmaat in onze achtertuin zijn en we zaten volop in de herrie, maar op het dak gebeurde helemaal niets. Ik zocht er niet heel veel achter, ze konden toch ook gewoon een vrije dag hebben? Wel vreemd dat het hele team dat had, maar wie weet wat de reden was. Mijn moeder had echter de nachtmerrie van een paar jaar geleden nog op der netvlies staan toen alle werklui opeens verdwenen waren en wij zonder badkamer zaten. Die renovatie heeft toen twee keer zo lang geduurd als gepland.

Ouders
Hoewel ik mijn moeders angst snapte maakt ik me nog niet zo druk, we zaten warm en droog en helaas ook in de herrie. Het zou wel goed komen en een paar dagen/weken vertraging zou geen ramp zijn, meer kans dat ik alsnog het huis uit zou zijn. Mijn ouders daar in tegen zouden die vertraging wel een ramp vinden, wat ik ook weer kan begrijpen. We staan immers al vanaf halverwege december in de steigers en de herrie is al maanden aanwezig. Hoe meer vertraging hoe langer we in de steigers staan en hoe langer we ook in de herrie zitten. Al hoewel we als ik het huis uit ben zitten zij erin.

Wakker!
Maandagochtend werd ik rond half acht wakker en toen dat tot me doordrong drong het ook tot me door dat er nog helemaal geen herrie was. De dakdekkers komen een stuk eerder dan de rest van de mensen, dus ik vroeg me af of ze er wel waren. Want tegen de tijd dat ik mijn bed uit kwam was er wel herrie van de voegen die geslepen werden maar verder hoorde ik niemand op het dak. Eenmaal beneden vertelde mijn vader dat hij niemand had gezien die op het dak zit. Mijn moeder zag haar angst meteen uitkomen. Ik snapte dat het ook niet klopte, want hoewel een dagje niet heel raar is, is dit toch iets anders.


Wel of niet?
Toen we om half tien nog niemand zagen dachten we dat er niemand meer zou komen. Ik besloot dat ik lekker boven zou blijven zitten met mijn laptop en dat ik het allemaal wel zou zien. Maar mijn vader zei opeens dat hij mensen zag lopen en dat de vorkheftruck ook gestart werd. Die wordt alleen gebruikt door mensen van het dak, dus zouden ze er dan toch zijn? Echter bleek al snel dat ze helemaal niet verder gingen maar dat ze nog meer spullen weghaalde. Ze waren net zo snel weer verdwenen als dat ze verschenen waren. Ik snap er helemaal niets meer van en probeer het los te laten. Ik kan er niets aan veranderen.

Op de dag dat dit bericht online komt wordt mijn raam alsnog verwijderd en gaan ze alsnog aan de slag met de daken.

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *