Vrijdag 13 november 2015

geplaatst in: Vakanties en uitjes | 0

De dag dat we weer naar huis zouden gaan. Ergens was ik daar blij mee, maar toen ik opstond was ik beroerder dan beroerd. Ik was misselijk, had hoofdpijn, had pijn in mijn hele lichaam. Ik was dus al klaar met die dag voordat die goed en wel was begonnen. Het ontbijten ging echt niet snel en op een gegeven moment zei ik dat iedereen kon gaan doen wat die moest doen, zodat ik niet iedereen ophield. Na het ontbijt begon de strijd om me aan te kleden, het lukte. Het zei met moeite, maar het lukte me.

Daarna kon ik nog niet achterover leunen. Mijn bed moest nog afgehaald worden, de laatste tassen moesten gepakt worden en er moest opgeruimd worden. Maar daarna ben ik op de bank gaan zitten en iedereen kon het bekijken. Ik was zo moe dat ik af en toe bijna in slaap viel, maar de herrie om mij heen hield mij wakker. Op een gegeven moment was het toch echt tijd om mijn schoenen aan te doen en de auto in te gaan. Ik besloot dat mijn moeder mocht rijden, want het was niet verantwoord om dat zelf te doen.

Mijn moeder en ik zijn de sleutel in gaan leveren om daarna naar de kinderboerderij te gaan. Want ze hadden best wel slecht weer voorspeld en we wouden niet dat we Zwiebertje ’s middags niet meer op konden halen, of in de stortregen. Dat beestje was dolblij ons weer te zien en ik om hem te zien. Hij had zich goed gedragen en had niet gebeten, wat me heel erg verbaasde. Hij mag dus vaker komen. Daarna zijn we naar huis gereden, we waren het allebei best zat. Maar de laatste kilometers naar huis moesten we toch echt maken.

Helaas hadden we ondertussen te horen gekregen dat pa vertraging had en niet zo weinig ook. Dus wij kwamen thuis met heel veel honger, maar de boodschappen zaten bij mijn vader in de auto. Dus we hebben maar wat crackers en beschuit uit de kast gepakt en dat zijn we gaan eten. Ver na enen kwamen mijn zus en vader thuis. We zijn toen meteen de auto gaan uitladen en de honden gaan uitlaten. Iedereen was weer blij om thuis te zijn, zijn eigen spullen weer en de privacy weer. Zo dachten Sammie en Zwiebertje er ook over.

Er lag alleen post op de deurmat waar ik niet zo vrolijk van werd. Ik had meteen iets van ”ik wil weer op vakantie”. Ik heb de post niet eens echt gelezen, ik kon het niet. Het kwam te dichtbij allemaal. Gelukkig kreeg mijn vader veel beter nieuws die middag. Daarom werd besloten dat we Chinees gingen halen, want dat moest gevierd worden. Zo hebben we de vakantie toch op een leuke manier kunnen afsluiten. Maar ik geef toe dat ik wel weer toe ben aan de volgende vakantie. Gelukkig mag ik in februari weer skiën!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter