Donderdag 12 november 2015

geplaatst in: Vakanties en uitjes | 0

De laatste echte vakantiedag brak helaas weer midden in de nacht aan. Ik had heel veel pijn en kon alleen in slaap komen na een dosis pijnstillers. Gelukkig lukte het me om nog even in slaap te komen. Maar toch had ik die ochtend behoorlijk wat moeite om mijn bed uit te komen. Ergens had ik er zin in, want we zouden nog wel wat leuke dingen gaan doen vandaag, maar de pijn en moeheid overschaduwde een hoop. Ik heb mezelf een schop onder mijn reet gegeven en ben gaan ontbijten.

Na het ontbijt kwam de vraag wie er nog even mee wou naar de kampwinkel. Mijn zus wou niet en ik ook niet, dus mijn vader wou zich opofferen. Maar ma zei dat ze dan wel alleen ging. Op het laatste moment besloot mijn zus dat ze toch een frisse neus wou halen. Dus mijn moeder en zus zijn naar de kampwinkel gegaan en ik ben gaan stoeien met mijn laptop. Want helaas besloot die niet meteen op te starten, maar eerste te gaan configureren. Ik heb mijn vaders tablet maar tevoorschijn getoverd om te kunnen bloggen.

Op een gegeven moment besloot mijn laptop het te doen, het zei met moeite. Ik ben toen overgestapt naar mijn laptop, want dat werkt toch beter dan een tablet die niet van jezelf is. Tijdens de lunch kwam de vraag hoe laat we een ijsje gingen halen. Het voorstel was kwart over een, maar mijn zus vond dat toch te laat. Ze werd boos en vluchtte na het eten naar haar kamer. Ondertussen wou ik mijn laptop afsluiten, maar je raad het al, hij wou niet echt meewerken. Ik besloot om nog heel even op mijn vaders tablet te bloggen.

Om kwart over een stapte we met zijn alle in de auto. Helaas bleek de plek waar we een ijsje wouden halen gesloten. Daar baalde we best van, want we hadden er ruim een half uur voor gereden. We konden dus zonder ijsje terug naar het vakantiehuisje. Daar aangekomen ging iedereen maar doen waar die zin in had. Ik besloot toch nog een poging te wagen met mijn laptop, want we moesten die dag toch nog doorkomen. Na even wat opstartproblemen deed hij het prima. Ik besloot om geen zware dingen te doen met mijn laptop.

We hadden besloten om die avond een menu te halen in de cafetaria op het kamp. Mijn vader en ik zijn er even heen gewandeld (ik was verrot toen ik terug was). Het was lekkerder dan de vorige keer. Omdat we morgen weer naar huis gaan moesten we ook nog tassen inpakken, douchen en opruimen. Dat zijn we na het eten gaan doen. Ook is mijn moeder begonnen met de auto pakken. Maar voor de rest hebben we voor de televisie gehangen, want het gemene spel in Expeditie Robinson moesten we natuurlijk wel volgen!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter