Dinsdag 02 januari 2018

geplaatst in: Vakanties en uitjes | 0

Het is alweer tijd om naar huis te gaan. Ik voel me verschrikkelijk en in dat opzicht ben ik dan ook blij dat ik naar mijn eigen bed gaat. Maar ik zie enorm op tegen de lange rit naar huis. Ik zou het liefst in bed blijven liggen maar daar heb ik geen tijd voor en daarom ga ik er maar uit op het moment dat mijn ouders terug zijn van honden uitlaten. Ik eet met moeite een cracker weg en drink een kop thee. Ik probeer mezelf groot te houden, want ik zal toch naar huis toe moeten en het is niet eerlijk om de rest alle spullen te laten inpakken. Maar het valt me behoorlijk zwaar. 

Met behulp van mijn zus haal ik de bedden in mijn slaapkamer af en stoppen we alles in de kussenslopen. Ik heb ondertussen al alle spullen verzameld die ik nog nodig had zodat ook die in mijn tas kunnen. Samen met ma stop ik de laatste spullen in mijn tas en langzaamaan verdwijnen alle spullen richting de gang zodat mijn vader de auto kan laden. Ik ben ondertussen dolblij dat al mijn spullen ingepakt zijn en dat mijn bed afgehaald is. Met moeite weet ik de bank te bereiken en ik plof neer, doodmoe en nog beroerder dan eerst. Het is echt even op en ik moet even bijkomen van alles wat ik al gedaan heb.

Mijn ouders besluiten even te stoppen en wat te drinken. Mijn vader vraagt aan mij waarom ik niet nu al de huisarts bel, want dan heb ik tenminste de afspraak voor morgen staan. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te bellen maar snap wel waarom hij het zegt. Zodra zij weer verder gaan met de spullen inladen pak ik mijn telefoon en bel de huisarts. Het is enorm druk na de feestdagen en het duurt dan ook een hele tijd voordat ik de assistente aan de lijn heb. Echter vind zij mijn klachten toch wel serieus en ze wil dat ik vandaag nog door een huisarts gezien wordt. Om half vijf kan ik terecht.

Iedereen is ondertussen klaar om naar huis te gaan. We pakken de laatste spullen en stappen in de auto. Ma en ik moeten nog even gaan tanken en daarna kunnen we ook richting huis. Het is best druk onderweg maar we zijn nog voor het middageten thuis. Ik heb geen energie om mee te helpen met de auto leeghalen. Ik pak Zwiebertje en zet deze in zijn kooi en daarna kruip ik op de bank. Ik voel me schuldig maar ik weet ook dat mijn ouders het begrijpen. Als de auto leeggehaald is en de eerste spullen opgeruimd besluiten we te gaan lunchen. Met veel moeite krijg ik een cracker weg.

Ik ga even naar boven, even op bed hangen. Ik zet uit pure wanhoop de televisie aan en ben wat aan het zappen. Na de thee besluiten we nog even mijn tempratuur op te nemen zodat we een goed beeld hebben bij de huisarts. Ik heb nog niets genomen zoals een paracetamol en blijk hoge koorts te hebben. Dat heb ik bij de huisarts nog steeds ondanks dat ik dan wel een paracetamol heb genomen. Ik krijg een antibioticakuur mee tegen een zware bronchitis/beginnende longontsteking en mag weer naar huis. Ik heb mijn vakantie dus iets minder leuk afgesloten dan dat ik wou, helaas.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter