Naar een dagbesteding?

geplaatst in: Studeren en werken | 0

In mijn My life in pictures van de afgelopen maanden heb ik het soms een beetje laten vallen. Er is de laatste weken getwijfeld of ik misschien naar een dagbesteding moest. Ik heb een goed stel hersens, maar ik zit ondertussen al bijna vier jaar thuis. Het voelt helemaal niet zo veel en ik heb er zelf niet veel moeite mee, maar ik kan me voorstellen dat andere er toch anders tegen aankijken. Zij willen dat ik wat ga doen en dat snap ik ook wel en ik zou zelf ook wel wat willen gaan doen. Maar is dat allemaal wel haalbaar en moet ik dan niet een hele boel op gaan geven?

December
In december kreeg ik via de gemeente het aanbod om op mezelf te gaan wonen, zonder enige vorm van begeleiding. Tenminste niet dichtbij. Deze mensen moesten uit een plaats verderop komen (ook als ik gevallen was) ongeveer twintig minuten van mij vandaan (in de spits nog langer). Ik voelde me daar niet veilig bij en heb het aanbod afgewezen. Bij het aanbod zat ook een mogelijkheid om een dagbesteding te gaan volgen. Ik heb er twee tellen over nagedacht en het voelde niet goed. Het was ontzettend ver weg en ik voelde me eigenlijk te goed voor zoiets. Ik weet wat ik in mijn mars heb en dat is meer dan dagbesteding.

GGZ
Maar de GGZ dacht er anders over. Zij dachten dat het een goede opstap zou kunnen zijn voordat ik aan een ”echte” baan zou gaan beginnen. Ik was daar best wel geschokt over. Ik heb een goed stel hersens, ik heb een MBO-diploma. In eerste instantie was ik dan ook heel afwijzend, want dat ging ik echt niet doen. Ik zie mezelf er niet tussen zitten en heb het gevoel dat ik dan ver onder mijn kunnen gaan presteren. Toch besefte ik me later dat ik die deur niet meteen dicht moest smijten. Want misschien was het niet zo’n gekke gedachten om dit als opstap te gaan gebruiken. Maar stond ik er wel voor open?

Angst
Was ik in staat om het te zien als een kans om verder te groeien in plaats van als achteruitgang? Ik denk dat ik vooral heel bang was voor de mening van andere. Juist omdat ik een goed stel hersenen heb en een MBO-diploma. Zou ik niet uitgelachen gaan worden? Ik besefte me dat ik me zowel in december als in april toen dit op mijn pad kwam me heb laten leiden door angst en niet door wat het beste voor mij is. Ik heb gekozen voor de weg van de minste weerstand in plaats van de weg gekozen met uitdagingen. Iets waar ik achteraf wel een beetje spijt van heb, maar ik geloofde op dat moment dat dat de beste keuze was.

De weg kwijt
Ik zit op dit moment dus nog steeds thuis en ik weet niet zo goed hoe ik het moet veranderen. De gemeente geeft niet thuis als het hier op aankomt. Die denken waarschijnlijk ook ”Annika je hebt je kans gehad.” Ik heb een paar weken geleden contact gehad met een onafhankelijke organisatie, zij zeiden dat ik helemaal geen dagbesteding nodig heb en dat ik beter gewoon een ”echte” baan kan gaan zoeken. Of ik moest vrijwilligerswerk gaan doen, als voorbeeld noemde ze koffie schenken aan oudjes. Ik heb even smakelijk gelachen. Ik wist niet wat ik met het advies moest en heb er niets meegedaan. Ik was even de weg kwijt. Nog steeds trouwens.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter