Hoe staat het met mijn boek?

geplaatst in: Schrijven | 0

Heel eerlijk heb ik nog geen letter op het papier staan. Tenminste ik ben er nog niet uit of ik vooral op papier ga schrijven of op de computer. Ik denk het laatste omdat ik nogal veranderlijk ben. Maar er zullen ook zeker stukken met de hand geschreven gaan worden. Ik weet dat ik moet beginnen om het boek ooit in handen te krijgen. Maar alle begin is moeilijk. Ik wil (zoals met alles) het eindresultaat al voor ogen hebben voordat ik er aan begin. Dat verlamd en daardoor ben ik nog steeds niet begonnen met schrijven. 

Vragen
Eerst wierp ik het op verwerken. Nu denk ik steeds vaker dat het mijn perfectionisme er voor zorgt dat de eerste letter nog niet op het papier staat. Ik kan nou eenmaal nog niet weten hoe het loopt en ik hoef het eindresultaat nog niet te zien. Ik moet de eerste stap zetten. De eerste stap op weg naar mijn boek, wat lijkt me dat heerlijk. Maar ik vind het doodeng. Want wat gaat iedereen ervan vinden? Gaan mensen mij wel willen helpen? Wat moet ik allemaal doen om een boek uit te kunnen geven? Mijn hoofd heeft honderden vragen maar geen antwoorden.

Prioriteiten
Daarnaast besef ik me dat ik zoveel wil doen. Ik wil bloggen, het huis uit, creatief zijn en mijn to-do-list groeit nog steeds. Ik weet dat ik geen andere keus heb dan beslissen wat ik het liefst doe. Schrijven is een hele grote passie, maar ik zal er niet van kunnen leven. Daarnaast zie ik het niet iets waar ik mijn beroep van kan maken. Daarom wil ik weer gaan studeren zodra ik het geld heb. Ga ik het dan wel kunnen combineren met alles wat ik zo graag wil doen? Ik weet het niet en het maakt eigenlijk niet echt uit. Ik hoef dat boek niet in een paar dagen te schrijven.

Onderwerp
Ik hoop dan ook echt dat ik me er toe kan gaan zetten om te beginnen. Mijn onderwerp heb ik al. Mijn leven, en dan vooral de stukken Cerebrale Parese in combinatie met psychosomatische klachten. Ik wil een stuk verleden meenemen (geboorte, gezinssamenstelling en pesten) maar al snel overspringen naar 2006 toen het voor het eerst echt misging. Daarna richting 2014. Het gedonder met mijn psycholoog en de organisatie van mijn observatie. Om te eindigen in april 2017 toen het dossier bij een andere organisatie gesloten werd omdat er niets aan de hand is.

Stoppen
Ik twijfel nog of ik wat gedachten van daarna meeneem in mijn boek. Want de klappen daarna waren ook niet mild, maar wanneer stop ik dan? Ik denk dat ik ergens de grens moet trekken en dat ik dat nu moet doen en niet in de loop van de tijd. Want het zou zomaar kunnen dat ik nog jaren over mijn boek ga doen en wat gaat er allemaal gebeuren. Kom ik nog een keer in aanraking met de hulpverlening en op welke manier? Wat ga ik dan doen, ga ik dat dan ook weer proberen te verwerken in dat boek? Geen goed idee. Het moet ergens stoppen en wel daar.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter