Tussentijdse toets 20 januari 2014

geplaatst in: Rijbewijs | 0

Ik heb het er vorig jaar al over gehad. Mijn tussentijdse toets. Een paar dagen geleden was het zo ver. Volgens mijn instructeur was ik er klaar voor. Zelf twijfelde ik daar nog steeds een beetje aan. Want hoewel het steeds beter gaat, voel ik me nog steeds niet honderd procent op mijn gemak in de auto, vooral niet onbekende terreinen. Ik was dan ook behoorlijk bang dat ik een hoop commentaar zou krijgen en dat ik absoluut niet mijn vrijstelling zou bemachtigen. Toch jammer dat ik zo weinig zelfvertrouwen heb.

tussentijdse-toets-20-januari-2014

Zenuwachtig
Heel zenuwachtig was ik niet, tot de dag zelf. Tien minuten voordat ik e auto in moest stappen, zat ik al op het puntje van de bank, of mijn instructeur wel op tijd zou komen. Precies om twaalf uur ging mijn mobiel dat hij er was. Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. Ik wou het achter de rug hebben, ik moest het gewoon doen. Het uurtje inrijden was daarom ook heel erg fijn. Er werden nog wat bijzondere manoeuvres geoefend en ik zat er helemaal in. Het gaf me rust, en ook een deel van de zenuwen waren weg. Niet helemaal, maar wel een beetje.

We mochten
Eenmaal bij het CBR waren de zenuwen helemaal terug. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Gelukkig bode de tennissers afleiding, die in de sporthal bezig waren. (Toch een beetje vreemd om naar het CBR te moeten die in een kantoor in een sportcomplex zitten). Wat duurde het wachten lang, het deed mijn zenuwen echt geen goed. Gelukkig zakte het weer een beetje op het moment dat ik naar binnen mocht. Mijn instructeur en ik hadden nog een kleine discussie bij wie ik moest wezen. Maar ik wist zeker dat we een tafel een moesten wezen en dat klopte!

Oepsie…
Het gesprek begon. Er waren door het CBR geen gegevens door gegeven, dus er werd in het duister getast over mijn handicap. Na alles even kort en bondig uitgelegd te hebben, gingen we op pad. Kenteken lezen en hup de auto in. Er werd vroeg genoeg aangegeven waar we heen gingen en al snel kreeg ik mijn eerste opdracht; achteruit inparkeren. Dat ging heel goed, alleen op het laatste moment gooide ik mijn stuur om en kwam ik alsnog scheef in het vak. De rest van de toets ging goed, behalve op onbekende terrein daar moet ik aan werken.

We gaan ervoor!
Eenmaal terug bij het examencentrum, kreeg ik een gesprek over hoe verlopen was. Helemaal niet slecht, en zodra het ”probleem” met het onbekend terrein opgelost is, verwacht ze dat ik zo me rijbewijs heb. Gelukkig kreeg ik wel de vrijstelling voor de bijzondere manoeuvres, ondanks dat stomme foutje. Daar ben ik heel blij mee, want daar zag ik nog het meest tegenop. Het rijden op onbekend terrein komt helemaal goed. Ik ga daar gewoon mijn best voor doen en daarna kunnen we op voor dat papiertje. Ik wil hem zo ontzettend graag!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter