Onzeker over het autorijden

geplaatst in: Rijbewijs | 0

Het autorijden is de laatste maanden nou niet echt geweldig gegaan. Er zijn wat situatie geweest waarin het bijna misging. Die momenten maken mij zo onzeker en op sommige momenten komt die onzekerheid de kop weer opzetten. Het liefst wil op zulke momenten mijn rijbewijs weggooien. Maar elke keer stap ik weer in de auto en kom ik weer over mijn onzekerheden heen tijdens het rijden zelf. Helaas kan ik er niet voor zorgen dat die onzekerheden geen grip meer krijgt op mij.

Angst
Het enige wat ik kan doen is me niet door die angst te laten beïnvloeden. Ik stap elke keer weer in de auto, elke keer weer doe ik wat ik moet doen. Maar elke keer weer met angst. Iets wat ik echt heel erg vind, want ik weet dat ik kan autorijden en als er geen onzekerheden door mijn hoofd spelen vind ik het nog leuk ook. Helaas kan ik dat stomme stemmetje maar niet negeren. Ik had gehoopt dat het met de tijd (en kilometers) wel zo slijten.

Geloven
Maar elke keer dat er weer met mis gaat word de angst groter en de stap om in de auto te stappen ook. En heel vaak gebeuren die dingen buiten mijn schuld om. Ik kan er niks aan doen als een ander een fout maakt waardoor ik in de problemen kom. Natuurlijk liggen sommige dingen echt wel aan mezelf, ik ben echt geen perfecte rijder en dat hoef ik ook niet te worden van mezelf. Ik doe het goed genoeg, anders had het CBR me echt geen rijbewijs gegeven. Ik moet me zelf alleen nog even overtuigen van dat feit. Ik moet het geloven.

Herinneringen
Als het dan een paar keer goed gaat heb ik weer wat meer zelfvertrouwen. Ik durf wat meer en rij zekerder, waardoor het automatisch ook beter gaat. Helaas lukt het me nog niet om die stijgende lijn vast te houden. Op het moment dat ik er dan om welke reden dan ook (zoals door het typen van deze blog post) weer aan herinnerd word, is mijn zelfvertrouwen ver te zoeken. Ik ga dan een angst ontwikkelingen die ik helemaal niet kan gebruiken in het verkeer en die ook helemaal niet terecht is naar mezelf. Ik baal zo van die onzekerheid.

Ik kan het!
Zo erg dat ik heb overwogen om mijn (oude) rijinstructeur te bellen voor een of meerdere lessen. Maar ik weet dat ik in de lesauto die angst niet heb omdat ik weet dat er iemand naast mij zit die kan ingrijpen als het misgaat. Ik rijd ook veel liever met iemand naast me, terwijl wat kunnen ze doen op het moment dat het misgaat? Helemaal niets. Het zit dus allemaal tussen mijn oren en dat besef ik me dondersgoed. Ik wou dat ik er wat aan kon doen, ik weet alleen niet wat. Ik weet alleen dat ik het kan. Ik kan het, ik kan het, ik kan het!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter