Ik heb alweer 1 jaar mijn rijbewijs!

geplaatst in: Rijbewijs | 0

Een jaar geleden zat ik vandaag in spanning. Het was de dag dat ik voor de vijfde keer mijn rijexamen zou doen. Ik kon niet meer geloven dat het me ooit nog zou lukken. Ik voelde me die ochtend helemaal niet lekker door de zenuwen en de lucht besloot ook te huilen. En toch besloot ik om de lesauto in te stappen en mijn kunstjes te vertonen (zoals de examinator zei). Ik was super blij dat ik mijn zenuwen redelijk onder controle kon houden tijdens het autorijden en me kon concentreren op het autorijden.

Mijn taak!
Want die opmerking die de examinator maakte herinner ik me nog met regelmaat. ”Als jij je nou alleen maar met jou taak, het autorijden, bezig houdt dan houd ik me alleen maar met mijn taak, het beoordelen, bezig. Je hoeft je niet bezig te houden met de vraag, wat vindt hij nou van hoe het gaat, want daar krijg je toch geen antwoord op”. Ik heb daar nog steeds een hoop aan in het verkeer. Toen der tijd heeft het waarschijnlijk mijn examen gered en nou red het met regelmaat mijn leven. Want anders ben ik echt teveel bezig met de rest van het verkeer.

Onzekerheid
In dit jaar heb ik een hoop meegemaakt. Een bijna ongeluk, een bezoek van de wegenwacht omdat ik mijn lichten had laten branden, een lekke band omdat ik een stoepje meenam en dan hebben we het nog maar niet eens over alle onzekerheden die ik gevoeld heb. Ik heb zo vaak tegen mezelf moeten zeggen ”Annika je kan verdomme autorijden, doe het nou maar gewoon, je kan het”. Ik denk dat ik me nooit helemaal zeker ga voelen achter het stuur. Maar ik merk dat regelmatig rijden zeker wel helpt om minder onzeker te zijn, dus dat probeer ik ook zeker.

Epilepsie
Maar het allerergste was de vraag of ik epilepsie had. Ik zag al helemaal mijn zelfstandigheid aan mij voorbij schieten. Ik had nog geen jaar mijn rijbewijs en moest hem misschien alweer inleveren al was het misschien maar tijdelijk. Dat was echt mijn grootste angst. Ik was dan ook heel erg verbaasd en opgelucht toen ik te horen kreeg dat ik geen epilepsie heb. Ik hoefde mijn rijbewijs niet in te leveren en mocht gewoon met zekerheid achter het stuur kruipen. De kans op een wegraking is bij niet groter dan bij andere mensen met een rijbewijs, dus geen zorgen.

Trots
Ik kan het gewoon niet geloven dat ik al een jaar lang een roze pasje in handen heb. Ik heb ook al bijna een jaar een auto voor de deur staan. Wat ook een zoektocht op zich was. Ik hoop dat die vandaag weer voor jaar goedgekeurd word. Zodat ik er weer volop van kan genieten. Want dat doe ik nog steeds. Elke keer dat ik hem zie staan denk ik aan vandaag een jaar geleden terug en komt er een glimlach op mijn gezicht. En als het me lukt om zonder onzekerheid te rijden voel ik me al helemaal alsof ik de hele wereld aankan. Ik voel me trots!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter