Hoe bevalt het autorijden?

geplaatst in: Rijbewijs | 0

Mijn rijbewijs heb ik al een tijdje op zak en hoewel ik niet beweer dat ik super goed kan rijden, weet ik wel zeker dat ik kan rijden. Ten eerste hoor ik dat van mensen om mij heen en ten tweede de politie heeft al genoeg achter mij gezeten en ze hebben me nog nooit aangehouden, dus het zal allemaal wel meevallen. Toch vond ik het behoorlijk wennen om achter het stuur te kruipen zonder dat er een instructeur naast me zat. Maar ik vind het heerlijk en zeker nadat het autoaanpassingsbedrijf mijn gaspedaal heeft gemaakt.

De dagen nadat ik mijn auto opgehaald had merkte ik dat het gas geven heel zwaar ging en dat 100 rijden bijna niet te doen was. Ook zakte ik soms rustig 20 kilometer terug en dan kon ik gas geven wat ik wou, maar het lukte dan echt niet om harder te gaan. Die woensdag zei mijn moeder dat ik toch het autoaanpassingsbedrijf eens moest bellen, ook met het oog op het feit dat ik dag erna weer weg moest. Ik kon dezelfde dag nog terecht, gelukkig. Omdat ik het geen fijn idee vond dat ik 120 mocht rijden heb ik mijn vader laten rijden ernaar toe.

In eerste instantie konden ze helemaal niets vinden en de monteur stelde voor om samen een stukje te gaan rijden. Het enigste wat hij kon verzinnen was dat het gaspedaal gewoon te zwaar ging. Hij reed het eerste stukje (met mijn linker gaspedaal) en haalde makkelijk de 100 en zelfs de 120. Het ligt dus aan het gaspedaal. Toch wou hij mij ook even zien rijden en al snel had ik een compliment in mijn zak zitten. Hij vond dat ik goed reed. Toen ik 120 mocht rijden haalde ik met heel veel moeite de 110 en dat was niet lang vol te houden.

Eenmaal terug in de garage zou hij eens kijken wat hij eraan kon doen. Hij wou naar de veer kijken en als daar geen probleem zat dan zat hij er over te denken om het gaspedaal anders neer te zetten. Maar dat zou niet de voorkeur hebben omdat dat het probleem niet zou verhelpen. Toen hij terugkwam vertelde hij dat hij het veertje had vervangen en dat ik het zo maar eens moest proberen, was het niet opgelost? Dan moest ik maar even bellen. Met zweethandjes stapte ik in de auto en reed ik met mijn vader naast me naar huis.

Het is misschien alleen even de vraag of het rijden was. Want ik haalde met gemak de 120. Ik had het gevoel dat ik vloog en met de meter steeg mijn zelfvertrouwen in die auto. Met regelmaat zei mijn vader dat ik rustiger moest rijden omdat ik weer eens te hard ging. Op een gegeven moment is hij daar maar mee gestopt, de eventuele bekeuringen waren toch voor mijn rekening. Wat was ik trots, het lukte gewoon. Met een grootte grijns kwam ik thuis en de volgende ochtend stapte ik met een hoop zelfvertrouwen alleen in de auto!

Maar het gaat niet alleen maar goed, want ik heb toch al wat blunders op mijn naam staan. Een scherpe bocht verkeerd nemen of bijna een vrachtwagen binnen hebben zitten omdat ik niet genoeg gas gaf. Allemaal dingen die mij al eens gebeurd zijn, helaas. De schrik zat er op sommige momenten echt in en het liefst was ik op dat moment ook gestopt en had iemand anders verder laten rijden. Maar dat kon niet dus ik moest echt even door en als er dan naast je iemand zich doodschrikt is dat niet bevorderlijk voor mijn gemoedrust.

We hebben gelukkig ook al wat humor dingen op ons naam staan. Met je auto zover naar voren rijden dat de neus in de bosjes staat en aan de achterkant nog een halve meter ruimte hebben, parkeren in een blauwe zone en samen met je vriendin weglopen en dat je vriendin je eraan helpt herinneren dat de parkeerschijf achter de ruit moet, fileparkeren en dan scheef in het vak staan en op zo’n manier achteruit inparkeren dat je haast de spiegel naast je geraakt heb. Vooral het parkeren word ik mee geplaagd omdat ik altijd tegen mijn ouders zei dat ze netjes in een vak moesten staan en dan kan ik het zelf niet eens. Oeps.

En dan hadden we ook nog eens alles met het CBR. Weten jullie nog dat ik vertelde dat het CBR een foutje gemaakt had? Het is goed gekomen. Een week nadat ik de papieren ingeleverd had werd ik gebeld dat ik naar het gemeentehuis kon om mijn nieuwe rijbewijs aan te vragen. Dezelfde avond kon ik nog terecht en week later kon ik hem ophalen. Het verschil? Alleen een code op de achterkant van mijn rijbewijs. Maar nu kan niemand moeilijk doen, zowel de politie niet, het CBR niet of welke instantie dan ook. Opgelost.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter