Een ”bijna ongeluk”

geplaatst in: Rijbewijs | 0

Ervaring, we moeten het allemaal opdoen en dat gebeurd pas op het moment dat je je rijbewijs in de pocket hebt zitten. Ik ben er achter gekomen dat het echt niet zo makkelijk is om ervaring op te doen. Want hoewel het heel vaak goed gaat is het bij mij ook al een paar keer (bijna) misgegaan. Ik moet dan ook bekennen dat die keren er behoorlijk ingehakt hebben en dat ik daar meer van geleerd heb dan van al mijn rijlessen bij elkaar. Dat was soms behoorlijk peentjes zweten, maar we stappen toch nog de auto in.

Eng
Ik heb al keer beschreven dat ik wat blunders heb gemaakt en dat het autorijden bijna mis is gegaan, maar deze keer is toch wel het engst geweest. De schrik sloeg me om het hart en ik heb echt heel hard zitten huilen toen ik thuis was. Ik reed het rotonde op en ik zag links niks zitten, en terwijl ik wil indraaien zie ik iets vanuit mijn ooghoeken en schreeuwt mijn vader kijk uit. Keihard remmen en ik stond een meter voor het voertuig stil. Ik was boos, boos omdat mijn vader schreeuwde, maar nog meer omdat ik hem te laat gezien had.

Boos
Wat mijn fout was? Ik reed te hard en had mezelf daardoor niet genoeg tijd gegeven om te kijken of er echt niks van links kwam. Mijn eigen schuld en ik kan niet anders dan boos zijn op mezelf. Maar er is ook iets wat mijn ouders moeten afleren, schreeuwen en het er inwrijven. Ik ben echt in staat om de eerst volgende keer dat ze het roepen de auto stil te zetten en ze uit te laten stappen. Ik moet ook de ruimte krijgen om fouten te maken en op deze manier kan dat niet. Dus ik wou bewijzen dat hard rijden en alles zien wel tegelijkertijd kunnen.

Ik moet…
Door bovenstaande ben ik me wel gaan beseffen dat het anders moet, ik moet echt wat minder hard gaan rijden. Want mijn auto had echt in de kreukels gelegen als het mis was gegaan. Daarnaast hadden we misschien alle vier (twee inzittende in de andere auto en mijn vader en ik) en mijn cavia in de kreukels gelegen. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Maar als het gebeurd was dan was het gebeurd, ik denk dat ik dan alleen niet snel de auto weer was ingestapt. Nou wil ik dat wel ook al moet ik mezelf wel over een drempel heen zetten.

Groeien
Ik heb dus nog een hoop ervaring op te doen. Een goede bestuurster ben ik absoluut nog niet, maar dat betekent niet dat ik het niet kan worden. Ik moet gewoon mezelf de tijd gunnen om het te worden. Dit soort dingen zal ik nog wel vaker meemaken en hopelijk loopt het dan net zo goed af als nu. Want hoewel ik een behoorlijke klap er van gehad heb en mezelf echt de hele dag rot heb gevoelt ben ik blij dat we elkaar niet geraakt hebben en dat het zo goed afgelopen is. Ooit hoop ik te kunnen zeggen dat ik nooit een ongeluk veroorzaakt heb.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter