Boek: Pagesus -Danielle Steel

geplaatst in: Recensies | 0
Bron: www.bol.com

Een immigrantenfamilie overleeft dankzij een raspaard
Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog vlucht Nicolas naar Amerika. Hij heeft niets meer, alleen zijn raspaard. Met veel inzet probeert hij een nieuw leven op te bouwen. Het lukt – maar dan blijkt het verleden hem achterna te reizen.

Samenvatting:
Dankzij een tip van een oude vriend van zijn vader komt Nicolas er achter dat hij deels Joods is. Zijn vader vindt het verstandig als hij samen met zijn zoons vlucht. Maar Nicolas kent helemaal niets. Hij heeft nooit hoeven werken en dat zou wel eens zijn vluchtpoging kunnen benadelen. Een goede vriend helpt hem, hij mag een paar raspaarden meenemen van hem naar Amerika. Zodat Nicolaas met zijn zoons bij het circus kan gaan werken. Ze vertrekken een avond voordat de oorlog echt losbarst in Duitsland.

Samen met zijn zoons komt hij in een hele andere wereld terecht. Hij is helemaal niet gewend aan het leven als circusartiest. Toch zal hij zich samen met zijn zoons in deze wereld moeten zien te redden. Maar dat valt niet mee. Gelukkig heeft zijn vriend hem een paar kneepjes van het vak bijgeleerd zodat hij in ieder geval een act heeft voor in zijn voorstelling. Hoe langer ze in Amerika verblijven hoe meer Nicolas aan het leven als circusartiest went. Ook zijn zoons redden zich prima in een vreemd land.

Toch mist Nicolas het leven in Duitsland enorm en hij probeert zo veel mogelijk contact te houden met zijn goede vriend en zijn vader. Toch loopt het contact enorm moeizaam en de brieven moeten via omwegen gestuurd worden. Het bericht dat zijn vader overleden is komt als een klap aan bij Nicolas, maar hij kan niet terug naar Duitsland omdat hij dan meteen opgepakt wordt. Hij hoopt dat de oorlog snel voorbij is en dat hij samen met de jongens terug kan om zijn landgoed te gaan beheren.

Mijn mening:
Ik wist niet dat Steel ook boeken over de oorlog schrijft. Ze heeft een deel van de oorlog belicht waar (voor zo ver ik weet) nog niet veel over geschreven werd. Zeker niet in romanvorm. Het verhaal is heel verdrietig, maar heeft ook een mooie kant. Want hoe mooi is het dat er zoveel mensen moeite hebben gedaan om mensen te helpen. Natuurlijk zijn er ook veels te veel levens verloren gegaan, maar dit verhaal belicht eerder de positieve kant. Dat zorgde er voor dat het niet een te zwaar boek werd.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laat een reactie achter