Is mijn schuldgevoel onterecht?

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Ik heb al jaren een schuldgevoel over het feit dat ik ziek ben geworden. Ik weet dat het niet hoeft, want ik heb nooit gevraagd om ziek te worden. Ik moet er net zo goed mee dealen als de mensen in mijn omgeving. Tijdens mijn observatie heb ik onverwachts geleerd met een andere blik naar mijn schuldgevoel te kijken. Want hoewel ik weet dat ik geen schuld heb, veranderd dat niets aan mijn schuldgevoel. Het gevoel zit diep van binnen en ooit zal ik geen last meer hebben van dat gevoel, maar op dit moment moet ik nog dealen met het gevoel dat ik mezelf aangepraat heb.

schuldgevoel

Bron: www.weheartit.com

Puberteit
Want het is niet zo dat mijn omgeving mij dit gevoel heeft aangepraat, dat heb ik zelf gedaan. De puberteit heeft mij in dat opzicht geen goed gedaan. Ik weet niet precies waar het mis gegaan is, maar waarschijnlijk zijn alle gebeurtenissen mij toen iets te veel geworden. Ik ben toen meer na gaan denken en besefte steeds beter dat ik gehandicapt ben, dat mijn zus gehandicapt is en dat dit een stempel op het gezin drukt. Ik heb toen met regelmaat gedacht dat het beter zou zijn als ik niet meer thuis zou wonen, want het voelde alsof ik teveel was. Absurde gedachten, maar ze zijn waarschijnlijk wel de oorzaak.

Geluk
Tijdens mijn observatie had ik een testmiddag. Ik moest allerlei vragen beantwoorden om er achter te komen welke diagnoses er het beste bij mij past. Aan het einde van de middag bespraken we de diagnoses. Er werd mij verteld dat ik eigenlijk van geluk mocht spreken dat ik 12 jaar lang gezond ben geweest. Ik had namelijk een verhoogd risico op psychosomatische klachten omdat ik op jonge leeftijd al meerdere trauma’s heb meegemaakt en waarschijnlijk heb ik het ook in mijn DNA zitten. Als bijvoorbeeld je grootouders een oorlogstrauma hebben opgelopen, en daardoor klachten hebben gekregen kan het via het DNA doorgegeven worden. Dit kan een generatie overslaan.

Therapie
Na dat gesprek was ik geshockt. Ik kreeg gewoon te horen dat het eigenlijk een kwestie was van wanneer ik ziek zou worden en niet van of ik ziek worden. Dat deed pijn en dat riep bij mij meteen de vraag op of ik dan nog wel een kans heb om beter te worden. Ik heb hier tot op de dag van vandaag geen antwoord op, het kan zijn dat ik beter word, het kan ook zijn dat ik altijd ziek blijf. Ik kan er alleen achter komen door therapie te volgen en het te proberen. Iets wat ik liever niet doe, want ik wil het liefst een antwoord voordat ik aan die therapie begin. Maar ik heb zo’n vermoedde dat het leven zo niet werkt.

Straf
Ik hoop alleen dat ik minder streng voor mezelf word. Dat mijn schuldgevoel richting mijn omgeving afneemt, want niemand heeft schuld. Diegene die mij het DNA heeft gegeven niet, mijn ouders niet toen ze besloten om voor mij te vechten na mijn geboorte en ikzelf niet. Ik heb dit leven gekregen en zal er mee moeten dealen. Het word al zwaar genoeg zonder dat ik mezelf ook nog een straf door met een schuldgevoel te gaan zitten. Het is gewoon dikke pech en ik moet er gewoon mee leven. Ik hoop dan ook dat mijn schuldgevoel een van de onderwerpen kan zijn van mijn behandeling, want ik wil ervan!

Facebook | Instagram | Twitter

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter