Ik moet gaan leven

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Hoe moet dat dan? Dat is de eerste vraag die in mijn hoofd ontpopt. Ik ben al tijden een toeschouwer van mijn eigen leven. Ik heb de regie aan andere gegeven en loop nu te mopperen dat ik dat toch eigenlijk helemaal niet zo leuk vind. Ik heb ieder ander mee laten spelen in het elftal en ben zelfs uit het team gestapt en op de bank gaan zitten omdat ik anders de rest niet kon laten spelen. Maar die bal, dat is mijn leven! Ik ben nu langzaamaan de bal aan het terugpakken en iedereen aan het vertellen dat het spel gespeeld is. Ik ben weer de baas over de bal en dat blijf ik.

Bron: www.google.nl

Ik vind het doodeng, want er zijn mensen die mij vertellen hoe ik het moet doen. Maar er zijn ook mensen die toch de bal uit mijn handen proberen te trekken. Ik moet op het moment stevig in mijn schoenen staan om me niet van het voetbalveld te laten verjagen, zonder bal. Ik durf op het moment dan ook niet weer een potje te spelen, want wie zegt mij dat ik het niet weer toesta dat de rest met de bal er van doorga en ik weer aan de zijlijn ga zitten kijken wat de rest beslis. Ik moet de macht hebben en deze krijg ik steeds vaker, het is wennen om de regie weer in handen te hebben, maar het voelt goed!

Toch is het niet zo dat ik nou kan leven. Want de mensen die de bal uit mijn handen willen trekken die hebben wel degelijk iets te zeggen over mijn leven. Ik krijg geld van ze om mijn zorg in te kopen en ik ben samen met hun aan het kijken hoe ik mijn leven moet herinrichten. Sommige heb ik nodig om ”gezond” te blijven. Dat is nou eenmaal zo, maar dat betekend niet dat zij de macht hebben en ik moet bekijken hoe ik op een vriendelijke manier vertel wat ik wil, zodat we kunnen bekijken wat er mogelijk is zonder dat zij het gevoel hebben dat ik wil schoppen en ik het gevoel verlies dat ik iets te vertellen heb.

Ik heb gemerkt dat ”geven en nemen” het beste werkt. Ik vind dat lastig, want ik ben nog steeds van mening dat ik de baas ben en dat ik niets te geven heb op het moment dat ik tegenover een arts zit. Maar zij moeten wel het gevoel hebben dat ik niet alleen maar aan het schoppen ben tegen hun, want dan werken ze niet mee aan belangrijke zaken. Ik moet dus heel af en toe accepteren dat zij wat te zeggen hebben over mijn leven. Als ik soms instem met het een kan ik een ander keer even schoppen omdat ze iets willen waarvan al bekend is dat het niet werkt. Want ik ben geen toeschouwer meer!

Laat ik dat laatste nou met regelmaat moeten herhalen. Niet alleen naar andere, maar vooral naar mezelf. Ik ben zo stom geweest om uit het team te stappen tijdens een vriendschappelijk spelletje en dat liep uit op een professionele wedstrijd met mij aan de zijlijn. Ik heb te lang langs de zijlijn aanwijzingen geroepen, het is tijd om de macht te grijpen. Het spel stil te laten leggen en mijn plek op te eisen en te eisen dat sommige mensen het team verlaten! Want zoals de huisarts zei ”het is jouw boek en het is tijd voor het volgende hoofdstuk!” Ik ga eerst bekijken hoe ik wil spelen voordat we weer gaan spelen!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter