Huisarts – verpleegkundig psycholoog

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Na alle toestanden van vorige week, het neervallen, beginnen met schokken en daarna weer bijkomen als of er iets is gebeurd, was het wel verstandig om de huisarts even bij te praten. In eerste instantie snapte de assistente niet wat er gebeurd was (wat ik zelf ook (nog) niet snap) in tweede instantie vond ze het belangrijk genoeg om mij op een spoedplek te zetten. Zelf had ik verwacht dat ik niet voor woensdag terecht kon, dus dit werd even haasten om op tijd te komen. Toch viel het oordeel van de huisarts mij een beetje tegen.

Bron: www.google.com

Assistente
Het telefoongesprek met de assistente valt moeilijk te beschrijven. Omdat ik zelf niet echt goed weet wat er gebeurd is, ik was erbij, maar weet er niets meer vanaf omdat ik out was. Wat ik begrepen heb van de begeleiders val ik eerst weg, begin ik daarna heel spastisch te schokken en na zo’n drie kwartier kom ik bij en ben dan bijna tot alles weer in staat. Het lijkt niet op epilepsie en dat zal het ook niet wezen. Ik heb ook geen hoofdpijn en ben niet duf daarna. Leg dan de assistente maar eens uit wat er gebeurd is.

Verpleegkundig psycholoog en bloedprikken
Ik zat rond negen uur aan de telefoon met de assistente en om tien uur kon ik mij melden bij de huisarts. Ook hij snapte niet goed wat er gebeurd was, maar hij vermoed dat mijn lichaam emoties, vermoeidheid en andere prikkels niet goed verwerkt. (Iets wat gezien mijn voorgeschiedenis best kan kloppen). Hij raadde mij daarom ook aan om eens met een verpleegkundig psycholoog te gaan praten, want naar een neuroloog gaan heeft volgens hem niet zo veel zin. Wel wou hij bloedprikken zodat we kunnen uitsluiten dat er geen bloedarmoede of iets anders aan de hand is.

Alleen kennis maken!
Dat het gesprek niet verlopen was zoals ik gehoopt had zag mijn moeder meteen aan mij. Ze drukte mij echter op het hart dat ik het mezelf ontzettend moeilijk maak door niet met een psycholoog te gaan praten. Ik was boos en had helemaal geen zin om te praten, psychologen zijn mensen die niet te vertrouwen zijn. Toch heeft het gesprek wel iets met mij gedaan, en hoewel de revalidatiearts en een andere huisarts het ook al gezegd hebben, maakte dit gesprek meer indruk. Ook voel ik meer druk van buitenaf waardoor ik toch besloten heb om eens kennis te maken, alleen kennis maken!

Bloedprikken
De volgende dag moest ik bloedprikken. Helaas ging het de eerste keer ook mis waardoor er nog een tweede keer geprikt moest worden. Omdat ik toch in het gebouw bij de huisarts was besloot ik meteen te gaan vragen om een afspraak bij de verpleegkundig psycholoog. Dat moest echter eerst weer terug gekoppeld worden aan de huisarts, waardoor pas twee dagen later een afspraak gemaakt kon worden. De uitslag van het bloedprikken was ook bekend, een leverfunctie is niet helemaal goed en daarom moet ik over een week weer bloedprikken.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter