Huisarts – je bent goed bezig

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Hoewel er geen medische noodzaak was wou ik toch even langs mijn huisarts. Even alles van me afkletsen. Want ik merkte dat mijn emoties weer enorm hoog zaten en dat ik weer in oud gedrag begon te vervallen. Iets wat ik absoluut niet wou. Dan is het verstandig om even met iemand te gaan praten. Hoewel ik elke week iemand van mijn woonorganisatie zie vind ik het soms toch prettiger om met mijn huisarts te praten, zij kijkt met een hele andere blik richting de zaken die spelen en kan er helemaal niets aan veranderen. Dat is soms heel erg fijn.

Op en af
Ik merkte dat het op het moment heel goed met mij ging en dat het een paar uur later weer heel anders met mij kon gaan. Ik wist dat die stemmingwisselingen nou eenmaal erbij horen, maar ik wist ook dat het dan gewoon tijd is om te praten. Ik zei dan ook tegen mijn huisarts dat het op en af ging. Zij vroeg of dat betrekking had op alles wat er speelt of op mijzelf. Ik moest zeggen dat het op beide van toepassing was. Want hoe leuk ik het ook vind om het huis uit te gaan en misschien ergens anders te gaan werken, het brengt ook de nodige stress met zich mee. Ik word er heel erg moe van en dat is vervelend.

Inzicht
Mijn huisarts liet me weer even inzien dat ik eigenlijk hartstikke goed bezig ben. Want de Annika van een paar jaar geleden was weggerend en had alle schepen achter zich verbrand. Iets waar ze helemaal gelijk in heeft. Het was heel fijn om dat weer even te beseffen. Ik vind het moeilijk maar ik vlucht niet. Ik denk er wel over na, maar voer het niet uit. Ze zei zelfs dat als ik mijn huis toch zou weigeren ik met haar te maken krijg. Alleen maar een teken dat ze inziet dat het huis uitgaan echt de beste stap is en dat ze het beste voor mij wil. Ik wil het huis ook heel graag, maar de stress er omheen wil ik niet.

Vertrouwen
Maar volgens mijn huisarts ga ik veel beter om met die stress. Iets wat heel fijn was om te horen en mijn ogen weer even opende. Ze kon me het allemaal weer even wat positiever in laten zien. Daardoor kon ik het allemaal weer wat meer vertrouwen. Want dat vind ik heel lastig, op het proces vertrouwen. Ik heb geen controle over het hele proces en dat maakt het allemaal een stuk lastiger voor mij. Ik weet dat het er bij hoort en dat het niet anders is, maar de controle loslaten vind ik eng en zorgt voor onzekerheid bij mij. En hoe meer onzekerheid hoe minder ik het hele proces kan vertrouwen. Zo werkt het.

Volwassen worden
Ik gaf daarom aan bij mijn huisarts dat ik op het punt stond om met alles te stoppen. Ik wou overal de stekkers uit trekken. Ik stond dus op het punt om te vluchten. Mijn huisarts liet me even weten dat dat niet de bedoeling was en dat als ik nu zou stoppen met mijn huis zij even boos zou worden. Iets wat ik helemaal begrijp. Want het is echt het beste om nu mijn ouderlijke huis te verlaten. Maar het is ook echt heel erg eng om het te gaan doen. Het hoort bij volwassen worden. Maar ik heb mijn hulpverleners en dus huisarts heel hard nodig en dat is helemaal prima. Ik mag zo vaak komen praten als dat ik nodig heb.

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *