Huisarts – hoe gaat het?

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Dat was de vraag die ik kreeg toen ik eind juni bij de huisarts plaatsnam. Mijn reactie ”het gaat wel …”. Ze had door dat ik goed er achter wou plakken. Want het gaat op zich ook goed. Ik zit lekker in mijn vel en ik voel me prima. Maar er zijn momenten dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet. Niet dat ik op zulke momenten depressief ben of dat ik somber ben. Maar het is heel vreemd om na zoveel jaar niet lekker in mijn vel gezeten te hebben nu opeens wel goed in mijn vel zit. Het is een gewengingsproces. Iets wat het ene moment gewoon beter gaat dan het andere moment. 

Bron: www.google.nl

Vertrouwen
In april ben ik langs de huisarts geweest omdat de GGZ besloten had om te stoppen. Ze zouden geen onderzoeken doen. Ik kreeg het advies om te gaan leven. Ik vond het doodeng. Want hoe konden ze mij nou zo in de steek laten? Ik besloot met de huisarts te gaan praten. Wat vond zij van het besluit van de GGZ om te stoppen? Zij vond het geen verkeerd besluit. Het zou wennen worden, maar ze vertrouwde erop dat ik het wel aankon. Ik had misschien een steuntje in de rug nodig en die wou ze mij ook absoluut bieden. Maar ze verwachtte niet dat ik naar een andere GGZ zou moeten. Ik zou het wel kunnen.

Volhouden
We bespraken dat ik na ongeveer twee maanden terug zou komen. Omdat ik eind juni toch naar de assistente moest besloot ik de afspraken te combineren. Ik merkte vanaf het moment dat ik wist wanneer ik weer naar de huisarts mocht ik er naar toe ging leven. Als het wat minder ging dan dacht ik meteen ”29 juni mag ik weer naar de huisarts. Volhouden”. Iets wat op dat moment heel goed voelde voelde de laatste weken voor de afspraak opeens heel beklemd aan. Want het is verkeerd om naar een afspraak toe te leven. Op het momenten dat het goed ging had ik nergens last van en dacht ik er niet aan.

Onderzoeken
Gelukkig had ik meer goede dan slechte momenten en als ik al een slecht moment had duurde deze niet heel lang. Ik vond het daarom tijd om het alleen te gaan proberen. Dus toen de huisarts aan het einde van de afspraak vroeg hoe we verder gingen zei ik dat ik haar wel wist te vinden als het niet zo goed ging of als ik met haar wou praten. Ik wou namelijk onderzoeken of ik het nodig had om een datum te hebben. Wat zou er gebeuren als ik geen datum heb? Zou ik me dan enorm slecht voelen of zou het hiervoor gaan, het ene moment beter dan het andere moment? De huisarts vond dat geen slecht idee.

Goed plan!
Toen ik de spreekkamer uitliep voelde ik me leeg. Hoe had ik dat besluit kunnen nemen? Ik was echt even bang dat het mis zou gaan. Toch besloot ik om het een paar dagen aan te kijken. We zijn ondertussen ruim een week verder en de volgende dag merkte ik al dat het een goede beslissing was. Het gaat goed. Ik voel me net zoals iedereen ander wel eens wat minder, maar het is niet zo heftig dat ik mezelf extreem somber wil noemen. Meestal zit er ook een oorzaak achter mijn dip. Ik ben daarnaast er snel uit. En stel dat het niet gaat dan weet ik dan ik meestal binnen een week bij haar terecht kan!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laat een reactie achter