Geen gesprekken met een SPV’er

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Tijdelijk een SPV’er totdat er bekend was wat er nou precies aan de hand is. Dat was het plan en dat plan heb ik een paar weken geleden in de prullenbak gegooid. Tijdens het eerste gesprek (eind februari) met mijn SPV’er voelde het niet goed. Ik snapte het niet goed en dacht dat ik het me inbeelden, maar in de uren daarna werd het mij al snel duidelijk dat ik toch echt een rotgevoel over gehouden had aan dat gesprek. Ik besloot al snel dat ik tijdens het volgende gesprek zou aangeven dat ik geen behoeften had aan gesprekken tussen ons, ik zou voor mezelf kiezen.

Bron: www.weheartit.com

Ik had alleen even geen rekening met mijn gevoel gehouden, in de dagen erna voelde ik me steeds rotter en besefte ik dat ik heen drie weken kon wachten. Ik kon niet anders dan mezelf serieus nemen en in het weekend besloot ik dat ik maandag echt contact moest zoeken. Dus ik belde die maandag zo snel mogelijk naar de organisatie om te vragen of zij bereikbaar was. Dat bleek ze niet te zijn, maar ze zouden een mail sturen met de vraag of ze mij terug wou bellen. Ze belde mij terug tijdens de lunch en aangezien het feit ik net beneden was en ik liever geen gesprekken voer waar mijn ouders bij zijn, nam ik niet op.

Ze sprak in met de boodschap ”ik bel vanmiddag nog een keer, mocht dat niet lukken dan verzoek ik je om morgen nog een keer te bellen”. Helaas belde ze aan het einde van de middag niet. Ik had meteen flashbacks naar de situatie tussen mijn vorige psycholoog en mij. Ik wist meteen hoe dit ging lopen. Ik zou gemeen worden en dingen gaan zeggen waar ik spijt van krijg. Ik wist daardoor ook meteen dat ik het niet za zitten om haar nog een keer te bellen en die avond ben ik achter de computer gekropen en heb een nette brief opgesteld met het verzoek om de afspraak af te zeggen en mij niet te bellen.

In de dagen erna was ik doodsbang dat mijn telefoon zou gaan. Zo bang dat ik besloot om mijn voicemail uit te zetten. Ik wou helemaal niets meer met haar te maken hebben. Helaas begon ik ook weer last te krijgen van wat er gebeurd is tussen mijn vorige psycholoog en mij. Ik merk dat ik opeens weer heel veel met haar bezig ben en allerlei gebeurtenissen tussen ons aan het herhalen ben. Ik hoop dat het een stukje verwerking is, want ik weet dat ik haar los moet gaan laten. Ik weet dat ik degene ben die het moet accepteren en ik hoop echt dat mij dat gaat lukken. Iets wat ik trouwens op eigen kracht wil doen!

Gelukkig ben ik niet door haar gebeld en ook niet door de psycholoog die mijn dossier in handen heeft. Ik ben wel gebeld door degene die het onderzoek naar autisme zou gaan leiden. Echter gaat ook dit onderzoek niet door. De psycholoog is van mening dat nog een diagnose mij niet gaat helpen. Hij denkt daarnaast ook dat mijn problemen met communiceren gewoon met mijn handicap te maken heeft. Hij verwacht dat als ik goede begeleiding ga krijgen ik helemaal geen last meer van eventuele communicatieproblemen heb. Waarschijnlijk heb ik dan geen eens meer last van psychische klachten.

Er is nu besloten dat ik maar moet gaan leven. Hoe? Dat is misschien nog een ander iets, zeker omdat de diagnoses van de kliniek mij nog steeds achtervolgen. Maar de eerste stap door het huis uit te proberen te gaan is al gezet. Hoewel dat nog heel even gaat duren zal dat zeker mij gaan helpen. Ik zal de aankomende maanden dan ook moeten gaan kijken hoe ik mijn leven ga oppakken en als ik dan nog steeds last heb van communicatieproblemen kan ik altijd opnieuw een doorverwijzing vragen en me alsnog laten onderzoeken op autisme. Maar nu eerst gaan we gewoon ”even” leven!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laat een reactie achter