De gang naar hulp

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

De gang naar hulp is lang en donker. Zo lang en donker dat ik het einde van de gang nog niet eens kan zien. Ik ben al vele deuren ingegaan en heb vele kamers gezien. Maar elke keer kwam ik toch weer in die lange gang terecht en moest ik weer een deur verder. Soms liggen de deuren kilometers uit elkaar. Soms is er helemaal niemand in de gang en loop ik alleen in het donker. Zo ook op dit moment, niemand kijkt naar mij om en dat terwijl toch een hoop hulpverleners weten dat ik daar loop. Het maakt het moeilijk om door te gaan.

Hulpverlening

Bron: www.weheartit.com

Eenzaam
Bovenstaande is alleen geschreven om aan te geven hoe lastig het kan zijn om in de wereld van de hulpverlening te lopen, serieuze problematiek te hebben en niemand die naast je staat om mee te praten over dit onderwerp. Ik ben niet zielig, maar wel eenzaam in deze grote wereld. En ik voel me niet snel eenzaam. Ik ben namelijk heel erg op mezelf, soms zelfs in gezelschap. Zo ben ik nou eenmaal. Ik heb niet snel iemand nodig die mij emotioneel ondersteunt. Maar in deze lange en donkere gang zou ik graag een hand toegereikt krijgen.

Steun
Ik ben sterk en daar ben ik trots op. Maar het maakt ook dat ik hier nu alleen sta. Iedereen ziet namelijk een dame die het wel alleen af kan, die absoluut hulp nodig heeft, maar niet om die lange donkere gang door te lopen. Terwijl dat juist het enige moment is dat ik wil dat iemand mij emotioneel steunt. Ik wil even een schouder om op uit te huilen en hand die de mijne vastpakt en een stem die zegt “ik ben er voor je, ik steun je”. Maar die schouder, hand en stem ontbreken. Het is stil en ontzettend donker in de gang.

Gezelschap
Als ik de gang in kijk hoop ik ergens een lichtje te zien. Soms zie ik licht onder een gesloten deur door komen, maar omdat de afstanden tussen de kamers zo groot zijn zie ik vaak weken geen licht. Ik ben altijd blij als ik licht zie en baal dan ook enorm als de deur dichtblijft. Soms lijkt het net alsof er een paar meter voor mij iemand met een zaklamp loopt, iemand die stilletjes de weg wijst of iemand die naar mij toeloopt om even voorbij te lopen. Van zulke momenten geniet ik, ik weet dan dat ik niet alleen ben, maar hoelang duurt zo’n moment?

Angst
Vaak veel te kort. Want nog voordat de volgende deur in zicht is zijn zij verdwenen. Soms heb ik geen reden om door te lopen en ga ik op de grond zitten. Hopend op een hand of stem. Maar vaak is de angst de reden dat ik opsta en doorloop. Want de angst voor geen toekomst is de reden dat ik in nog in die gang loop. Ik vind de gang namelijk doodeng en verlang naar een toekomst buiten die gang. Buiten waar de vogels fluiten, waar iedereen gezellig is en ik een masker draag om mijn tranen en angst te verbergen!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laat een reactie achter