Boosheid – het doet pijn!

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Boosheid, het is echt een enorm probleem in mijn leven. Ik ben enorm boos om wat er gebeurd is. Ik wil het een plek geven. Maar helaas borrelt het met regelmaat weer aan de oppervlakte. Boosheid op mezelf omdat ik dit toegestaan heb, boosheid op de kliniek waar ik in observatie gezeten heb omdat zij mij onjuiste diagnoses gegeven hebben, boosheid op de zorg omdat zij mij afgescheept hebben met de opmerking ”je hebt psychische problemen en je hebt een psycholoog nodig.” Ik moet het een plek geven in mijn leven, ik moet het accepteren, want het is niet meer terug te draaien.

Bron: www.weheartit.com

Waarom?
Ik kan niet praten over het gebeuren in de kliniek zonder boos te worden. Ik wil mijn contactpersoon van de kliniek nog steeds helemaal ondersteboven schelden. Ik weet dat het niets helpt en zij daar alleen maar een weerwoord op zou hebben dat ik dringend hulp nodig heb, maar soms heb ik de behoeften om mij helemaal te laten gaan. Want hoe hebben ze dit kunnen doen? Niet alleen zij, de gene die mij na mijn observatie zo ontzettend de grond ingestampt heeft, maar ook de kliniek waar in observatie ben geweest, hoe hebben zij de diagnoses kunnen doen, terwijl ze dat helemaal niet mochten doen?

Brief
Ik kreeg op een gegeven moment de opmerking dat ik misschien het beste alles van mij af kon schrijven in een brief naar hun. In deze brief moest ik dan uitleggen waarom ik niet meer in behandeling kom bij ze. Het feit dat dit mij aangeraden is heeft voor mij het meteen een stuk moeilijker gemaakt om die brief te schrijven. Ik doe haast geen dingen die mensen uit de hulpverlening mij aanraadden. Gewoon omdat ik heel erg de neiging heb om te bewijzen dat ik hun raad niet nodig heb. Maar ik maak het mezelf een stuk moeilijker en mijn boosheid is er niet minder op geworden. Sterker nog, ik denk dat die erger geworden is.

Wanhoop
Maar de truc zit hem in dat ik mezelf moet vergeven dat ik mezelf daar heen heb laten sturen. Dat ik mezelf moet vergeven dat ik me zo erg heb laten leiden door iemand die zei dat ze het beste met mij voor had, maar wat heel erg verkeerd uitgepakt heeft. Ik hoef mezelf hier niet meer voor te straffen. Ik was op dat moment wanhopig opzoek naar een uitweg, ik wist niet hoe ik anders het huis uit moest komen en ik hoopte dat ik daar mijn antwoord kon vinden. Deze heb ik daar niet gevonden en dat is prima. Het was jammer, maar het heeft mij een hoop geleerd en ik hoef mezelf niet aan deze stap te blijven herinneren.

Straffen
Want dat is wat ik op dit moment aan het doen ben. Ik ben de hele tijd voor mezelf de schuld bij iemand aan het neerleggen. Iedereen die aan het proces heeft meegewerkt heeft schuld. Maar ik ook, want het ging om mijn leven. Ik kan wel boos zijn op mezelf, maar ik handelde uit wanhoop. Ik dacht dat zij mij de weg zou wijzen en zij heeft mij een waardevolle les geleerd. De kliniek net zo goed. Nu is het tijd om deze boosheid weg te laten. Het is gebeurd en ik hoef mezelf niet te straffen voor deze gebeurtenis. Het is tijd om verder te gaan met mijn leven en te kijken naar de goede kanten die ik hieruit geleerd heb!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter