Aanraking van een hulpverlener

geplaatst in: Psychosomatische klachten | 0

Een paar weken geleden was de documentaire Emma wil leven te zien. Een aangrijpend verhaal over een dame met anorexia. Na afloop barste Twitter los met waarom er zo moeilijk gedaan werd over aanrakingen. .Ik weet helaas dat het niet normaal is in de hulpverlening om je patiënten ”aan te raken” en hoewel mijn eerste reactie is ”wat jammer” is mijn tweede reactie ”gelukkig niet”. Ook hier zit een ziek persoon die moeite heeft met aanrakingen. Maar die er wel heel erg naar hunkert. Ik vind het net zo goed fijn om een knuffel te krijgen, om ”aangeraakt te worden”.

mickey-en-mini

Bron: www.google.nl

Oud-psycholoog
Maar ik weet niet of ik door een hulpverlener wil worden aangeraakt. Mijn oud-psycholoog van mijn revalidatiecentrum deed het nooit. Volgens mij ook omdat ze merkte dat ik dat heel moeilijk vond. Maar het was wel goed geweest als ze wel af en toe haar hand op mijn arm had gelegd en het niet zo zakelijk aangepakt had. Aan de andere kant gaf ik haar ook niet echt de gelegenheid om mij aan te raken. Ik hield mijn armen straks tegen mijn lichaam aan en een hand kon er maar net vanaf. Toch vond ik die keer dat ze haar hand op mijn arm legde wel fijn. Klinkt heel tegenstrijdig en dat is het gevecht in mijn hoofd ook.

Schuldig
Want in mijn geval is het echt een gevecht. Door vrienden aangeraakt worden is geen probleem. Maar mijn familie is al een heel ander verhaal. Ze zeggen dat je de gevoelens die naar je familie hebt op een hulpverlener projecteert. Ik heb zelf dat ook heel erg gedaan naar mijn oud-psycholoog. Ik heb op haar ook een familielid geprojecteerd. Helaas voor haar kwam dat onze ”relatie” niet ten goede en ik weet niet of zij dat doorgehad heeft. Ik in ieder geval niet, totdat ik bovenstaand verhaal hoorde en dat was een paar weken nadat zij een andere baan had, dus toen konden we er niet meer over praten.

Vechten
Het gevecht dat ontstaat bij mij door een bepaald ziektebeeld. Tenminste deels, want mijn verleden heeft mij ziek gemaakt en daardoor ben ik een ramp met aanrakingen en relaties. Mijn hersenen zitten in gevecht op het moment dat er een aanraking plaatsvindt. Op zo’n moment lijken er zich twee stemmen in mijn hoofd te bevinden. De een roept ”blijf van mij af” en de ander roept ”het is normaal”. Ik negeer de stemmen in mijn hoofd altijd, maar ze maken het mij wel moeilijk. Want soms voelt de ander wel mijn twijfel en die trekt dan ook terug. Iets wat bij mij alleen maar weer twijfels en angst oproept.

Het is normaal!
Het is een cirkel en zie daar maar eens uit te komen. Niet de makkelijkste strijd en waar moet je die strijd aangaan? In de familie- en vriendenkring? Elke dag een verplichte knuffel, ik moet er niet aan denken. Of moet je hem juist met therapeuten aangaan? Lastig, want ook daar moet ik niet aan denken. Maar ook ik wil dat die ziekte mij niet langer in zijn greep heeft. Dat ik het initiatief kan nemen om een knuffel te geven. Ik wil het gewoon als iets menseneigen kunnen gaan zien en niet na hoeven te denken of het wel of niet door een hulpverlener gegeven mag worden. Het moet normaal zijn. Het hoort bij het leven!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laat een reactie achter