Psychosomatische klachten zijn lichamelijke klachten die niet te verklaren zijn. Ze denken dan dat de oorzaak psychische is. Dit dachten mijn psycholoog en revalidatiearts van mijn revalidatiecentrum ook en zij hebben mij doorverwezen naar een organisatie die hier in gespecialiseerd zijn. Dit gebeurde begin 2015 en in maart 2016 werd ik een paar weken opgenomen voor observatie in de kliniek. Dat was heel emotioneel, maar het voelde op dat moment wel goed. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, want ik leerde een hoop. 

Na deze observatie besloot ik om op dat moment nog niet behandeling te gaan, maar eerst het huis uit te gaan. Dat vonden zij ook een goed idee. Maar ze vonden ook dat ik naar de andere kliniek moest. Deze kliniek zou mij (nog) beter kunnen helpen. Ik heb met de behandelverantwoordelijke en casemanager van die kliniek een gesprek gehad. Helaas is in dat contact een hoop misgegaan waardoor ik mij niet gezien voelde en voor mijn gevoel de grond ingestampt werd. Voor deze gevoelens was geen ruimte en ik zag het verkeerd kreeg ik te horen.

Het contact verliep onprettig en dat werd steeds erger en erger. Ik kreeg voor mijn gevoel overal de schuld van en kreeg te horen dat ik niet bereid was om naar mezelf te kijken. Terwijl ik dat juist als compliment mee kregen had van mijn eerst verantwoordelijke verpleegkundige na mijn observatie. Ik wist niet wat ik er mee aan moest, maar ik durfde er niet mee te stoppen. Want wat zou er dan gebeuren? Ik wist het niet. Op het moment dat zij besloten om mijn dossier te sluiten vond ik dat best. Ik mocht terugkomen als ik een half jaar het huis uit was.

Ik was ondertussen zo bang, geen hulp. Want ook mijn psycholoog van mijn revalidatiecentrum was weg. Hoe moest ik het aanpakken? Ik ben naar de huisarts gegaan en samen besloten we om naar een organisatie hier in de buurt te gaan. Bij deze organisatie werd er aan de diagnoses getwijfeld en wouden ze onderzoeken opnieuw doen, ook kreeg ik te horen dat ik misschien autisme had. Degene die de onderzoeken moest gaan uitvoeren was het daar echter niet mee eens en zei ”je hebt last van de combinatie Cerebrale Parese en het leven”

Daar zat ik dan, geen onderzoeken en geen hulp. Ik was boos en verdrietig. Hoe kon het dat ik weer in de steek gelaten werd? Dit keer met een andere bewoording ”ga maar eens leven”. Ik ben naar mijn huisarts gegaan, Zij vond het geen goed idee om naar een andere organisatie te gaan en vond het advies om te gaan leven wel een goed idee. We kwamen er achter dat ik nog teveel met de psycholoog van mijn revalidatiecentrum bezig was. Ik hoorde haar nog te vaak zeggen ”kan niet”. Daar moest verandering inkomen. Ik wist alleen helemaal niet hoe.

Ik weet ook niet hoe er verandering ingekomen is, maar er is verandering ingekomen. Ik probeer te leven, het wil nog niet helemaal gaan zoals ik wil. Maar dat komt ook omdat ik ontzettend ongeduldig ben. Ik wil het liefst een jaar beleven in een maand tijd. Alles moet nu en niet straks. Want hoewel ik geen super grote stappen heb gezet heb ik wel een hele boel kleine stappen gezet en uiteindelijk wordt dat alsnog een grote stap, Daar heb ik vertrouwen in. Ik kom er wel, dat is mij wel duidelijk. Het gaat alleen anders dan dat ik gehoopt en verwacht had.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin