My life in pictures – week 52 – 2015

geplaatst in: My life in pictures | 0

Ik heb een hele heftige week achter de rug. Ik zat lichamelijk wel goed in mijn vel. Niet zo ontzettend moe zoals vorige week, maar ik kreeg helemaal geen leuk nieuws. En dat net voor de Kerst. Ik heb echt een paar dagen nodig gehad om dat te verwerken. Maar ik denk dat ik het nog steeds niet helemaal kan bevatten. Al mijn hoop is deze week afgepakt en dat doet best wel zeer. Toch heb ik het redelijk van me af kunnen zetten en heb ik nog een beetje kunnen genieten van Kerst en van al het lekkere eten.

Zondag 20 december 2015

Helaas heb ik het gisteren weer gepresteerd gekregen om mijn cavia geen schone kooi te geven, dus dat hebben we ’s ochtends maar meteen gedaan na het ontbijt. Daarna ben ik aan de blog van die dag begonnen, want het lukte helaas weer niet om hem een dag van te voren te schrijven. De rest van de dag heb ik best wel wat blogs weg geschreven. Maar op een gegeven moment was ik het zat en besloot ik om lekker de Sims te gaan spelen.

Maandag 21 december 2015

Ik was de hele dag al behoorlijk moe. Maar er moest zo ontzettend veel gebeuren en ik wou niet dat de achterstand groter werd. Aan het einde van de middag had ik een live webcollege en ik was helemaal verrot. Ik ben in bed gaan liggen met mijn laptop en heb op die manier het college gevolgd. Maar om eerlijk te zijn heb ik er niet veel van opgestoken. Ik kon het op dat moment gewoon niet volgen. Gelukkig is het later terug te kijken.

Dinsdag 22 december 2015

Ik besloot om verder te gaan met mijn studie. Ik was nog best wel moe, maar ik vond niet dat ik de achterstand nog groter kon laten worden. Aan het einde van de middag kreeg ik een mail waardoor ik weer helemaal ging twijfelen waarom ik op het moment nog vecht. Ik twijfel enorm of ik wel de behandeling in moet gaan, want mijn enige reden is mij afgepakt. Ik wil er nog niet teveel over kwijt want ik wil eerst even wat gesprekken afwachten die begin volgend jaar gepland staan. Maar ik zat er helemaal doorheen en was heel erg verdrietig.

Woensdag 23 december 2015

Ik werd enorm chagrijnig wakker. Ik had het grootste gedeelte van de nacht liggen huilen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Ik wil hoop houden maar snap niet zo goed waarom ik dat zou doen. Het lijkt geen zin te hebben. Ik heb me daarom naar opgesloten op mijn kamer, mijn ouders kregen alleen maar rotopmerkingen naar hun hoofd. Hoe verder de dag vorderde hoe beter mijn humeur werd. Ik baalde alleen nog steeds en kreeg daarom heel weinig uit mijn handen. Gelukkig lukte het wel om een paar blogs te schrijven.

Donderdag 24 december 2015

Ik wist nog steeds niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Maar ik besloot om gewoon even door te gaan. Ergens was ik ook best wel blij, want het was een jaar geleden dat ik mijn rijbewijs gehaald had. Iets waar ik nog steeds elke dag blij mee was. Toen ik mijn auto kocht kreeg ik te horen dat hij op 06 januari 2016 APK-gekeurd moest zijn. Dus ik had een afspraak gemaakt voor vandaag. Werd ik gebeld (nadat mijn auto weggebracht was) hij hoeft pas in 2017 gekeurd te worden. Ik mocht hem weer ophalen.

Vrijdag 25 december 2015

Ik besloot om blogs te gaan schrijven. Ik heb het niet zo op Kerst en aangezien het feit we er niks aan zouden doen, vond ik dat dit een goed idee was. Uiteindelijk heb ik er zes geschreven en ik was zo enorm trots op mezelf. Er zaten namelijk best wel wat blogs tussen waar ik al maanden over deed. De rest van de dag was ik heel moe, dus ik heb niet veel meer gedaan. Mijn cavia mocht nog wel even kroelen. Alleen we hadden taart en dan wil meneer ook een stukje. (Wat die niet krijgt). Maar hij mag wel het bordje na afloop aflikken.

Zaterdag 26 december 2015

Ik wist dat de blog voor vandaag nog niet online stond en toch lukte het me niet om te beginnen met bloggen. Ik ben dus eerst maar de Sims gaan spelen. Op een gegeven moment moest ik van mezelf echt gaan bloggen en opeens kreeg ik weer zes blogs geschreven. Ik moet er nog 22 voor 2015. Dat moet te doen zijn. Helaas lukte het weer niet om de My life in picture te schrijven. Dus ik ben maar televisie gaan kijken, want ik was echt moe. ‘S avonds hebben we gegourmet maar daarna was alle energie echt verdwenen.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter