My life in pictures – week 48 – 2017

geplaatst in: My life in pictures | 0

Het ging tot woensdag best wel goed. Ik had wel veel pijn maar zat verder wel prima in mijn vel. Toen ik woensdagmiddag bij de huisarts te horen kreeg dat mijn bloeddruk weer te hoog was schoot ik in de stress. Daar kwam ik moeilijk uit en ik zag overal opeens spoken. Maar ik durfde de huisarts niet te bellen met mijn zorgen. Ik zat in de knoop en dat werd donderdags alleen maar erger en erger. Gelukkig had ik een goed gesprek die middag met iemand van mijn huis. Langzaamaan begon ik me weer wat beter te voelen, maar ik ben er nog niet helemaal. Ik voel me nog niet 100%.

Zondag 26 november 2017

Ik had veel pijn, maar toch wou ik perse wat doen aan mijn blog. Dus na het ontbijt ben ik aan de slag gegaan en eenmaal bezig vond ik het wel gaan qua plan. Toch besloot ik verstandig te zijn en het verschonen van mijn bed en het stofzuigen van mijn kamer uit handen te geven. Ik ben die ochtend eerst begonnen met de blog van de dag erna, daarna ben ik verder gegaan aan de My life in pictures van die week, want die stond nog niet online ondanks mijn inspanning van de twee dagen ervoor. Ik kreeg hem met enige inspanning net niet voor het middageten af. Maar ik was al heel trots op mezelf. Na het middageten heb ik hem afgemaakt. Daarna heb ik nog een andere blog afgeschreven en een andere blog geschreven. Helaas begon ik toen te merken dat ik te ver was gegaan. Mijn pols protesteerde enorm en ik wist niet zo goed wat ik moest doen. Ik ben op bed gaan hangen met de televisie aan en heb nog een hele tijd televisie gekeken voordat het avondeten op tafel stond. Na het avondeten heb ik rustig aangedaan. Ik ben op tijd gaan douchen en daarna gaan slapen.

Maandag 27 november 2017

Ik ben eerst met mijn moeder boodschappen gaan doen. We hadden gedacht later te gaan, maar we waren al voor tienen klaar in de supermarkt. Het had daardoor nog geen zin om al bij de fysio te gaan zitten. Ik ben toch nog maar even mee naar huis gegaan. Omdat ik nog niet auto mag rijden werd ik daarna alsnog naar de fysio gebracht. Ik ben eerst even langs de huisarts gelopen (zit ik hetzelfde gebouw) en heb aangegeven dat ik gestopt was met de pijnstilling die de huisarts die week ervoor voorgeschreven had. Ik kreeg te horen dat ik moest bellen als het niet meer ging qua pijn. Daarna fysio en ik had gehoopt dat het de laatste keer was, maar al snel was duidelijk dat de fysio dat nog geen goed idee vond. Mijn ochtend was op deze manier alweer om en ik had voor mijn gevoel niets gedaan. Eenmaal thuis had ik nog heel even voordat ik ging lunchen. Ik had honderd plannen, maar ik ben voor de computer beland met een spelletje. Ik was toch te moe. Na het middageten wou ik aan mijn honderd plannen beginnen, maar het werd met de Ipad op bed hangen. Ik heb geprobeerd om nog wat te doen, maar ik was te moe en had te veel pijn. Ik heb de rest van de dag niets nuttigs meer gedaan. Ik heb die avond nog een hele tijd voor de televisie gehangen en ben daarna gaan slapen.

Dinsdag 28 november 2017

Ik had nieuwe energie om wat te doen, maar het was me al snel duidelijk dat ik toch niet heel veel uit mijn handen zou krijgen. Ze zouden mijn Smartdrive op komen halen voor reparatie en ik merkte dat ik toch onbewust zat te wachten. Ik liep de hele tijd van boven naar beneden en weer terug. Ik ben op een gegeven moment voor de televisie gaan hangen. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Hoewel ik wou bloggen lukte het me niet om hem af te schrijven, elke keer een klein stukje en dan moest ik weer stoppen. Dat werkte alles behalve motiverend. Ik heb uiteindelijk de hele middag achter mijn computer gezeten en ik ben tot halverwege gekomen. Ik vond het wel best. Ik ben gestopt. Na het avondeten heb ik geprobeerd om nog wat nuttigs te doen maar ook die poging staakte ik al snel. Ik ben voor de televisie gaan hangen en heb het zo gelaten.

Woensdag 29 november 2017

Ik besloot om toch maar de huisarts te bellen. Ik had teveel pijn. Ik kreeg te horen dat ik ’s middags terug kon bellen, ze zouden met de huisarts gaan overleggen. Ma en ik zijn naar de markt gegaan. Eenmaal thuis wou ik verder met mijn blog, maar eigenlijk kwam er niets uit mijn handen. Op een of andere manier was ik bang om over mijn grens te gaan. Ik heb daardoor de rest van de ochtend spelletjes gespeeld. Na het middageten ben ik nog een hele tijd blijven zitten met een boek. Rond tweeën hebben mijn moeder en ik thee gedronken en daarna moest ik weg, ik moest naar de huisarts om mijn bloeddruk te laten meten. Ik ben meteen even langs de balie gegaan om te vragen wat de huisarts besloten had. Ik mocht een andere pijnstiller erbij die gewoon bij de drogist te koop was. Helaas was mijn bloeddruk verhoogd en dat zorgde voor stress bij mij. Ik moest nog even langs de apotheek en de drogist, maar eenmaal thuis merkte ik hoe vast ik zat in mijn verdriet. Huilen, hartkloppingen en andere tekenen van stress. Ik kwam er niet lekker uit en ben die avond vol verdriet naar bed gegaan nadat ik de hele avond niets meer gedaan heb.

Donderdag 30 november 2017

Ik had me de hele nacht beroerd gevoeld en dat leverde stress op. Ik wist niet zo goed wat ik met mezelf aan moest en daardoor kwam er niets uit mijn handen. Ik wou wel gaan bloggen, maar dat lukte niet. Ik hing daardoor al snel voor de televisie en merkte dat ik daar eigenlijk helemaal niets aan vond. Maar ik moest wat, mijn hersenen moesten bezig blijven. Gelukkig werd de stress in de loop van de ochtend minder. Maar helaas kreeg ik ook die middag niets uit mijn handen. Ik heb het geprobeerd maar heb al snel opgegeven. In de loop van de middag werd ik gebeld door iemand van mijn huis. Dat was een heel fijn gesprek en ik ben eerlijk geweest. Dat luchtte op waardoor ik weer even wat kon doen in plaats van stressen. Na het avondeten was dat goede gevoel echter weg en lukte er weer niets, behalve televisie kijken. Ik heb er maar aan toegegeven. Ik ben op tijd gaan douchen en daarna gaan slapen.

Vrijdag 01 december 2017

Er moest best wel wat gebeuren. Dus na het ontbijt zaten mijn moeder en ik al vroeg in de auto op weg naar de apotheek en de supermarkt. Eenmaal thuis heb ik geprobeerd om te bloggen, maar het wou niet. Ik had teveel pijn en was te moe. Al snel zat ik beneden op de bank te wachten totdat mijn moeder klaar was, we moesten naar het dorp om nog het een en ander te kopen. Maar mijn moeder was nog niet klaar en Brisca besloot op schoot te kruipen. Ze heeft meer dan een half uur op schoot gelegen, toen moest ik opstaan om weg te gaan. Eenmaal thuis was het etenstijd en na het eten ben ik televisie gaan kijken. Even bijkomen. De rest van de middag heb ik rustig aangedaan. Ik was moe en merkte dat het toch niet helemaal ging. Ik heb veel voor de televisie gehangen en spelletjes gedaan. Na het avondeten heb ik nog een hele tijd voor de televisie gehangen en opeens was het bedtijd.

Zaterdag 02 december 2017

We stonden laat op maar toch kwam ik ’s ochtends niet lekker op gang. Ik zat in de knoop met mezelf en kwam daar niet uit. Ik wou daarom gaan bloggen, maar toen ik mijn computer aanzette ging hij verder met een update binnen halen. Pas om 10.15 u. (anderhalf uur nadat ik hem aangezet had) kon ik wat gaan doen. Maar ik zat ondertussen zo in een spel op mijn Ipad dat ik pas tegen twaalven echt wat probeerde te doen. Ik kwam daardoor eigenlijk pas goed op gang na de lunch. Ik wou bloggen, maar ik was elke keer niet tevreden met het resultaat. Op een gegeven moment heb ik het opgegeven. Zwiebertje moest toch een schone kooi dus dat ben ik gaan doen. Eenmaal boven besloot ik even televisie te kijken, maar het kon me niet boeien en al snel besloot ik om aan deze blog te beginnen. Het duurde lang voordat ik mijn concentratie had en omdat mijn hand heel veel pijn deed was ik hem al snel kwijt. Ik besloot te stoppen en ben tot aan het avondeten op bed gaan hangen met mijn Ipad en televisie aan. Na het avondeten ben ik een spelletje gaan spelen, ik besefte me opeens dat deze blog nog af moest. Ik heb mijn best gedaan en mijn hand even genegeerd en het is gelukt. Daarna ben ik nog even televisie wezen kijken en toen lekker naar bed.

Wil je alsjeblieft mijn enquête invullen?

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter