My life in pictures – week 3 – 2016

geplaatst in: My life in pictures | 0

Ik voelde me moe, ik had pijn en wist niet heel goed wat ik met mezelf aan moest. De week begon emotioneel gezien best goed, maar dat sloeg dinsdag helemaal om, nadat mijn vader met rot nieuws thuis kwam. Zelf zat ik ondertussen nog steeds met die ontsteking aan mijn teen en die wou maar niet over. Dus ik mocht ook nog even een bezoekje aan de huisarts brengen. Gelukkig heb ik donderdag wel een heel fijn gesprek gehad met mijn psycholoog nadat zij een hoop mailtjes van mij ontvangen had.

Zondag 17 januari 2016

Ik besloot dat het tijd was om weer eens te gaan bloggen. Uiteindelijk heb ik er vijf geschreven, dat gaf me best wel een goed gevoel. Helaas lukte het niet om ook nog te studeren, maar ik mag tevreden zijn van mezelf. Aan het einde van de middag was de energie wel helemaal weg en wou ik niets meer doen. Ik besloot om voor de televisie te gaan hangen, maar daar was ik al snel weer op uit gekeken. Na het avondeten liep het tussen Sammie en Tanja opeens helemaal uit de hand, er kwam een vechtpartij waarbij ze allebei wondjes opliepen. Dat was toch behoorlijk spannend.

Maandag 18 januari 2016

Het ging allemaal niet heel erg lekker. Toch zat ik emotioneel best wel oké in mijn vel. Nadat ik even mee geweest was met mijn moeder om boodschappen te halen dacht ik te gaan bloggen en studeren. Helaas lukte beide dingen niet en kwam ik niet verder dan de Sims spelen. Daardoor voelde ik me heel rot, want ik weet dat ik het zelf elke keer weer laat gebeuren. Ik ben toch de enigste die mezelf een schop kan geven en kan zeggen dat ik aan de slag moet. Ik merkte dat ik toch best wel in de knoop kwam te zitten door alles en daar baalde ik van.

Dinsdag 19 januari 2016

Ik vond het een goed idee om mijn koffer alvast tevoorschijn te halen om te controleren of al mijn skispullen nog goed waren. Ik was heel goed bezig tot dat mijn vader met rot nieuws thuis kwam. Toen stortte ik langzaam in. Ik was boos op de wereld. Ik besloot dat de organisatie die mij binnenkort gaat opnemen dit moest weten en besloot ook meteen mijn psycholoog een kopie te sturen. Helaas kreeg ik van beide geen reactie en werd de knoop in mijn maag alleen maar groter.

Woensdag 20 januari 2016

Ik had het grootste gedeelte van de nacht wakker gelegen vanwege alle het verdriet. Ik wou het van me afschrijven richting mijn psycholoog, maar de mail werd zolang en onvriendelijk dat ik besloot om hem te verwijderen, maar in plaats daarvan drukte ik op verstuur. De pijn in mijn teen was allesbehalve verdwenen en ik had het gevoel alsof mijn nagel er vanaf geduwd werd. Ik besloot toch maar even de huisarts te bellen en ik mocht langskomen. Ik had een ontsteking onder mijn nagel zitten. Dat werd dus soda-badjes en de troep onder mijn nagel weg masseren. Ik baalde enorm. Ik heb de rest van de dag alleen maar de Sims gespeeld. De klap dreunde nog na van gisteren en de boosheid van gisteren hielp ook niet echt.

Donderdag 21 januari 2016

Ik ontvang al vroeg in de morgen een mail van mijn psycholoog. Ze had mijn mailtjes gelezen en zou mij vandaag bellen. Ik was best wel bang voor haar reactie op die mail van gisteren, maar helaas kon ik het niet meer terugdraaien. Ik merkte aan mezelf dat ik de hele dag op mijn mobiel bleef kijken of ik niet het gesprek gemist had. Daardoor was mijn concentratie heel erg ver te zoeken. Toen ze belde hebben we een heel fijn gesprek gehad. Ze raadde mij aan om de organisatie eens te bellen.

Vrijdag 22 januari 2016

Dus dat besloot ik om vanochtend na het boodschappen te doen. Helaas was ze in gesprek en zouden ze het doorgeven. Ik zou terug gebeld worden. De hele dag erop zitten wachten, helaas geen telefoontje. De rest van de dag heb ik de Sims gespeeld, omdat ik niet zo goed wist wat ik moest doen. Na het avondeten besloot ik om toch maar eens te proberen of ik kon studeren. Ik kwam niet heel ver, maar het lukte wel een beetje. Alleen opeens was de energie weg. Ik was er klaar mee.

Zaterdag 23 januari 2016

Ik besloot om te beginnen met studeren. Dat werkte toch best wel. Maar na een opdracht was ik wel weer helemaal klaar mee. Ik vond dat ik mocht stoppen onder de voorwaarden dat ik ging bloggen. Ik heb alleen helaas niet heel veel geblogd. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt op het moment allemaal zo onbelangrijk en toch is dit het enige wat ik op het moment heb. Ik ben de enigste die wat aan mijn houding kan veranderen, maar hoe? Ook besloot ik om een groot deel van mijn koffer al in de pakken. Al mijn skispullen zitten er al in.

Facebook | Instagram | Twitter

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter