My life in pictures – week 28 – 2017

geplaatst in: My life in pictures | 0

Wat een ontzettende drukke week! Ik heb het gevoel dat ik deze week alleen maar heb lopen rennen en vliegen. Ik ben dan ook doodmoe en heb helemaal nergens zin in. Het begon afgelopen dinsdag met een dagje weg met ma, woensdag zat ik bij de huisarts, donderdag ben ik met ma mee naar het ziekenhuis geweest en vrijdags moest ik voor mezelf naar het ziekenhuis. Ik heb deze week amper kunnen bloggen. Er verschenen een hele boel blogs veels te laat. Maar ik was zo moe dat ik besloot dat dat het minst erge was. Gezondheid gaat voor heb ik besloten. 

Zondag 09 juli 2017

Ik had helemaal nergens zin in toen ik opstond. Ik besloot het te accepteren en gewoon te doen waar ik behoeften aan had. Na een tijdje bedacht ik me dat het wel slim zou zijn om te bloggen, maar mijn linkerhand leek wel uit elkaar te barsten van de pijn. Ik had geen andere keus dan het bloggen links te laten liggen. Er waren momenten dat ik mijn muis amper kon aanraken. Pijnstillers hielpen niets, Ik ben maar voor de televisie gaan hangen in de hoop dat mijn hand tot rust zou komen. Dat werkte en tegen de avond was ik al weer wat meer in staat om achter de computer te zitten, maar bloggen was nog teveel gevraagd. Ik ben op een gegeven moment toch maar voor de televisie gaan zitten tot het moment dat ik naar bed ging.

Maandag 10 juli 2017

Ik zat vandaag niet zo lekker in mijn vel. Ik had moeite met niet boos worden. Ik moest het van me afschrijven, maar ik was bang dat ik ging huilen. Ik besloot om eerst maar even mee te gaan met boodschappen doen. Daarna ben ik achter de computer gekropen en heb ik geprobeerd om een blog te schrijven. Dat duurde enorm lang en ik ben met regelmaat gestopt. Ten eerste had ik weinig zin en ten tweede deed mijn linkerhand zo veel pijn. Ik besloot het te accepteren en mijn rust te pakken. Op een gegeven moment ben ik voor de televisie gaan hangen. Ik kwam daar pas weer achter vandaan toen het eten op tafel stond. Na het avondeten had ik pas de rust om echt te schrijven. Ik negeerde de pijn in mijn hand en schreef een blogpost. Niet lang daarna ben ik gaan slapen. Het was genoeg geweest voor vandaag,

Dinsdag 11 juli 2017

Mijn moeder en ik zaten rond negen uur in de auto. Mijn moeder wou spullen kopen voor haar bedrijf en ik besloot om mee te gaan. We zijn de hele ochtend zoet geweest. Ik was best wel moe toen we thuis kwamen. Ik heb mijn cavia even laten rennen en ben daarna naar boven gegaan om even te computeren. Maar heel veel zin had ik niet. Ik was eigenlijk veels te moe om echt veel te doen. Ik ben op een gegeven moment voor de televisie gaan hangen en dat was wel fijn. Na het avondeten heb ik nog een tijdje beneden gezeten maar op een gegeven moment ben ik gaan douchen. Ik was het zat. Daarna heb ik nog heel even beneden gezeten om vervolgens mijn bed in te duiken.

Woensdag 12 juli 2017

Het regende echt enorm. Ik had helemaal geen zin om naar de markt te gaan. Daarnaast voelde ik me enorm beroerd. Ik besloot de huisarts te bellen. Om elf uur moest ik langskomen. Ondertussen besefte ik me dat er nog helemaal geen blog klaar stond, maar ik had geen energie om die te schrijven. Onderweg naar de huisarts kreeg ik geen goede aanwijzing van de verkeersregelaars en snapte ik niet wat ik moest doen. Hij werd woest omdat ik stopte. Bij de huisarts bleek ik een ontsteking aan mijn oren en in mijn keel te hebben. Eenmaal huis ben ik op de bank geploft. Ik was het zat. Na de lunch was mijn moeder zo lief om de medicijnen te gaan halen. Toen ze thuis kwam heb ik ze ingenomen en ben ik naar boven gegaan. Ik wou gaan bloggen, maar ik had geen zin. Ik heb gewoon gecomputerd en televisie gekeken. Pas na het avondeten ben ik aan de blogs begonnen. Ondertussen stond de televisie aan. Ik ben veels te laat mijn bed in gegaan.

Donderdag 13 juli 2017

Ik was nog steeds een beetje moe, maar ik wou er niet aan toe geven. Want als mijn moeder dat door had dan had ze alleen naar het ziekenhuis gegaan die middag. Dat wou ik haar niet aandoen. Ik heb de hele ochtend rustig aan gedaan. Ik heb de blog voor de volgende dag geschreven en ben daarna gaan lunchen. Om half twee hebben we thee gedronken en daarna zijn ma en ik in de auto gestapt richting het ziekenhuis. Ma had om iets over half vier de afspraak bij de röntgen en om iets voor vieren bij de arts. Maar het was de laatste tijd gekkenhuis op een rotonde daar en we wisten niet hoeveel vertraging het zou opleveren. We waren veels te vroeg. Gelukkig kon mijn moeder eerder bij de röntgen terecht. Maar de arts liep ruim een uur uit. Iets voor vijven gingen we naar binnen en om half zes reden we van het parkeerterrein af. We zijn maar een MAC ingedoken. We hadden honger. Pa was toch werken. Eenmaal thuis voelde ik me beroerd. Ik ben gaan douchen en ben niet al te laat mijn bed ingedoken.

Vrijdag 14 juli 2017

Het was vroeg op. Om iets over zevenen stond ik al naast mijn naast. Ik moest om tien uur in het ziekenhuis zijn. Na het ontbijt gingen mijn moeder en ik al snel op weg. We waren best wel vroeg in het ziekenhuis. Gelukkig liepen mijn afspraken zelfs in, want om half twaalf reed ik weg van het parkeerterrein. Terwijl mijn laatste afspraak pas om kwart over elf zou zijn. Eenmaal thuis ben ik nog heel even naar boven gegaan voordat ik ging lunchen. Ik was moe. Na de lunch bedacht ik me dat ik de blogpost voor morgen nog moest schrijven, maar na een paar zinnen had ik daar helemaal geen zin meer in. Ik vond dat ik het links moest laten liggen en moest accepteren dat ik wat anders wou doen. Ik heb heel even gecomputerd en ben daarna voor de televisie gaan hangen tot het avondeten. Na het avondeten ben ik heel even voor de computer gaan zitten, maar al snel stond de televisie weer aan. Om kwart over acht lag ik in mijn bed ik was doodmoe!

Zaterdag 15 juli 2017

Ik besloot om toch mee te gaan met boodschappen doen. Iets wat misschien niet helemaal verstandig was. Ik was moe en merkte dat ik sneller geïrriteerd was. Er moest nog zoveel gebeuren en ik had er eigenlijk helemaal geen energie voor. Ik was boos op mezelf. Eenmaal thuis besloot pa een vraag te stellen. Hij kwam ergens niet uit met Excel. Misschien lukte het mij. Ik besloot even te kijken, maar het was ingewikkelder dan dat ik dacht. Ik was er voor de lunch nog niet achter. Na de lunch besloot ik verder te stoeien. Maar nee, ik snapte het niet. Ik heb toen besloten om het even te laten rusten. Ik wou ook eens wat voor mezelf doen. Nadat Zwiebertje een schone kooi had ben ik mijn kamer gaan opruimen, mijn administratie gaan wegwerken. Daarna was het op en ben ik wat voor mezelf gaan doen. Ik dacht dat het zou gaan lukken om te bloggen, maar dat leek toch lastiger dan gepland. Ik was te moe. Ik ben voor de televisie gaan hangen. Na het avondeten heb ik niets meer gedaan. Het was op!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter