Huisarts – medicijnen en een zalfje

geplaatst in: Mijn leven | 0

Ik loop al weken te hoesten en te proesten. Eigenlijk sinds dat ik terug ben uit Italië. Ik word er helemaal gek van en heb al van alles geprobeerd, maar niet helpt. Ik blijf mijn longen uit mijn lijf hoesten. Ik heb het gevoel dat ik ondertussen in een vicieuze cirkel zit en dat ik er zonder hulp niet meer uitkom. Daarom besloot ik om de huisarts maar eens te bellen, want zij zou toch wel een oplossing weten? Dan maar even een dagje niet naar school, gezondheid gaat voor.

Bron: www.google.nl

School
Ik kon gisteren terecht om tien voor half twaalf. Dat betekende dat ik niet naar school kon. Ik leverde daarom afgelopen donderdag netjes een briefje in. Krijg ik gisterochtend een mail van mijn SLB’er dat mijn docent ziek is en dat zijn lessen niet doorgaan. Ik had sowieso vrij geweest, heb ik daar een briefje voor ingeleverd. Aan de andere kant vond ik het ook wel weer ”fijn”, want nu hoef ik geen moeite te doen om er achter te komen welke lesstof ze behandeld hebben.

Neee…. 
Bij de huisarts word ik door de assistente naar binnen geroepen en mocht ik in een bepaald kamertje plaats nemen. De assistente zou (naam) huisarts roepen. Mijn moeder en ik kijken elkaar aan. Nadat de assistente weg is zeggen we tegen elkaar, dat is wel een bekende naam, dat was toch … We balen eigenlijk allebei, want dat was helemaal geen prettige huisarts. Maar we hebben het mis. Het was een huisarts die ooit in opleiding was, juist een hele prettige huisarts.

Geïrriteerd 
Ze bleek terug te zijn in de huisartsenpraktijk, nu als volwaardig huisarts. Ze herinnerde mij nog. Ze heeft mij namelijk, toen ze nog in opleiding was, met spoed doorverwezen naar de neuroloog. Gelukkig was het vandaag geen spoed. Ze luisterde naar mijn longen, deze klonken goed en keek in mijn keel, die zag geïrriteerd. Ook viel het haar op dat mijn huid rond mijn mond helemaal kapot was. Daar heeft ze meteen een zalfje voor uitgeschreven. Hopelijk helpt het.

Suf
Voor mijn geïrriteerde keel kreeg ik pilletjes mee, met het advies om ze pas ’s avonds in te nemen. Het kon namelijk zijn dat ik er een beetje suf van zou worden. Dat bleek dus ook zo te zijn. Ik kon gisteravond op een gegeven moment nog amper op mijn benen staan, ik zag de wereld echt aan voor een doedelzak. Ook mijn reactievermogen was nul komma nul. Ik ben maar snel gaan slapen, want het voelde niet fijn. Het hielp wel tegen het hoesten. Dus hopelijk snel over.

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter