Eenzaamheid

geplaatst in: Mijn leven | 0

Het voelt echt heel erg om toe te geven, maar ik voel me met regelmaat eenzaam. Het erge aan het verhaal is dat ik wel mensen om me heen heb, maar dat ik vaak het gevoel heb niet begrepen te worden of niet meegenomen te worden in het verhaal. Eenzaam tussen een groep mensen in de ergste eenzaamheid die er bestaat. Toch is het de eenzaamheid die ik ervaar. Laat het duidelijk zijn dat ik hier niemand een verwijt mee maak, het ligt vaak ook aan mezelf. Ik zoek niet snel de mensheid op en ik voel me al snel tot last. Daar kan ik zelf wat aan doen. Niemand anders. 

Rust
Ik ben graag op mezelf. Langer dan een paar uur tussen de mensen vind ik lastig. Ik moet soms, al is het maar een uurtje me terug kunnen trekken. Op vakantie doe ik dat vaak door wat langer te douchen of door wat eerder naar bed te gaan dan de rest van mijn kamergenoten. Ik kan het niet volhouden om de hele tijd mensen om mij heen te hebben. Daarom zit ik thuis vaak op mijn kamer. Vroeger was dat een manier om me uit alle spanningen en ruzies te houden, tegenwoordig is het een manier om op te laden om later weer gezellig mee te kunnen doen. Dat heb ik echt nodig om gezellig te zijn.

Emotioneel
Ik voel me daarom niet snel fysiek eenzaam. Ik kan altijd naar beneden lopen en daar zijn mijn ouders. Ik voel me emotioneel eenzaam. Ik mis een gesprekspartner. Ik weet dat ik hele lieve vriendinnen heb waar ik altijd bij terecht kan, dat ze een luisterend oor zullen bieden. Maar ik vind dat best lastig, niet dat ik denk dat ze me niet serieus zullen nemen, maar wel omdat ik weet dat ze druk zijn. Er zijn er genoeg die gezegd hebben dat ik ze altijd kan bellen. Het is alleen een drempel die ik zelf over moet, ik moet de eerste stap durven zetten en daar ben ik (nog) niet zo goed in als ik zou willen.

Begrip
Daardoor vertel ik veel van mijn verdriet of succesmomenten niet. Ik praat niet altijd over wat mij bezighoudt. Waardoor ik mezelf in een sociaal isolement zet. Daar kunnen mijn vrienden niets aan doen, dat heb ik mezelf aangepraat. Ik kreeg vroeger wel eens van mensen te horen dat ik bij niet gehandicapte niet aan moest komen zetten met mijn handicap. Dat zij daar toch niets van zouden begrijpen. Die woorden hebben diepe indruk op mij gemaakt, maar het ergste is nog dat ik ze ben gaan geloven. Mijn handicap is vaak een rode draad door mijn verdriet of succesverhaal.

Handicap
Want hoewel ik ”normale” stappen zet zoals een rijbewijs halen en het huis uit gaan, heeft het soms ook wat gekost. Mijn rijbewijs heeft genoeg verdriet opgeleverd omdat het vanwege mijn beperking soms wat lastiger ging dan dat ik zou willen. Toen ik hem eenmaal had was het succes er, maar die handicap was er ook nog. Met het huis uit gaan hetzelfde verhaal, het lukte niet omdat ik een handicap had. Nu ik een huis toegewezen heb gekregen heb ik hem toegewezen gekregen vanwege mijn handicap. Dat waren pijnlijke momenten, waarvan ik soms niet weet hoe ik het moet delen.

Angst
Dat zorgt ervoor dat ik het soms niet deel omdat ik bang ben om te horen te krijgen dat ik mijn handicap niet geaccepteerd heb. Ik weet niet of het zo gezien moet worden. Zelf zie ik het als confrontatiemomenten en als iemand dat anders ziet dan stort mijn kaartenhuis in, Ik houd daarom mijn mond, maar ik ben dat ook tegen mijn vrienden en ouders gaan doen. Ik ben de mensen gaan geloven dat ik het niet geaccepteerd heb en dat mensen het niet begrijpen. Waardoor ik mezelf eenzaam ben gaan voelen omdat een paar mensen het hebben verpest voor hun. Ik moet dat loslaten.

Wil je alsjeblieft mijn enquête invullen?

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter