De bouwval

geplaatst in: Mijn leven | 0

Zo voel ik mezelf wel eens. Er zijn al een hele boel mensen in mijn leven geweest die mij verteld hebben dat mijn karakter niet zo mooi is en dat ik daar wat mee moet. Weer andere mensen vertelde me dat ik die mensen moest laten kletsen. Het voelt alsof ze (mijn ouders) 24 jaar geleden begonnen zijn op een bouwval en daar besloten hebben om een huis neer te gaan zetten. Maar ze kwamen er achter dat het project groter was dan gedacht, ze wouden hulp en een hele boel mensen (artsen) boden hun hulp aan. Iedereen beloofde om er een prachthuis van te maken, het zou gaan stralen. 

Bron: www.google.nl

De ene bouwvakker (lees arts) na de andere bouwvakker kwam langs en iedereen had een andere mening. De een wou de deur in het midden, daarnaast twee ramen en daarboven ook twee ramen. De ander wou een groot raam en de deur in de hoek. Iedereen had een mening en besloot een plan (behandelplan) op te stellen. Door dat plan zou ik een mooi huis worden, wat aan zou voelen als een thuis. Maar iedereen vertrok na zoveel tijd, het kostte teveel tijd of teveel geld of ze kregen een andere baan. Elke keer weer werd het huis achtergelaten, half af en vaak was er nog geen opvolger te zien.

De zoveelste bouwvakker kwam en besloot dat hij hulp nodig had dus er kwam een loodgieter (therapeuten), maar samen kregen ze het nog niet voor elkaar om er een fantastisch huis van te maken. Al snel kwam er ook een elektricien (psycholoog) dan zou het helemaal goed komen. Iedereen had er vertrouwen in, we kwamen ergens. Maar de loodgieter vertrok en de volgende kwam, ook de elektricien vond het allemaal te lang duren en besloot dat er een opvolger moest komen. Deze opvolgers hadden een andere mening en veranderde de leidingen en de elektriciteit. Dan zou het huis mooier worden.

Ondertussen bleven bouwvakkers ruziën over waar wat moest komen. Soms zat het huis al helemaal in elkaar en moest het dak er toch weer af, want niet goed aangelegd volgens een ander. Weer een ander wou toch het raam een paar centimeter naar rechts. De schade werd steeds zichtbaarder aan het huis en iedereen begon het een lelijk ding te vinden. Er kwam van alle kanten commentaar (school, familie en soms zelfs vreemde). Iedereen vond er wat van. Sommige wouden het huis slopen en alleen de fundering overeind houden, andere vonden dat het gerepareerd moest worden. Zoveel meningen.

Het huis is nog steeds niet af. 18 jaar nadat het begonnen is zijn er een hele boel mensen vertrokken. Ze konden niets meer. Andere namen het over, maar waren niet tevreden en het gezeur begon opnieuw. Het huis bleef volgens iedereen een bouwval en niemand vond dat het eindelijk ingericht mocht worden. Sommige deden een poging, maar andere haalde het weer weg. Het was niet mooi of ze waren bang dat de meubels zouden breken. Iedereen die zich met het project mocht bemoeien deed het en niemand vroeg aan het huis wat die nou precies wou. Hoe die er uit wou zien. Dat was niet belangrijk!

Nu staat dat huis eindelijk voor zichzelf op. Ik sta geen veranderingen meer toe, geen ingrijpende. Ik wil verbeteringen maar op een manier dat ik niet weer een bouwval word. Ik wil een mooie tuin, een tuin die uitnodigt. Maar ik wil vooral een mooie binnenkant. Een binnenkant waar niet iedereen naar binnen kan lopen, maar waar ik heel tevreden mee ben. Ik wil bepalen wie er door die voordeur naar binnenstapt. De achterdeur zit standaard op slot. Ik ben aan het inrichten en of mensen (artsen, hulpverleners, familie) het nou mooi vinden of niet. Ik ben een huis en ik sta en ik ben niet te slopen!

Deze blog heb ik geschreven om mijn gevoel te omschrijven, mijn kijk op het verleden

Wil je alsjeblieft mijn enquête invullen?

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter