Sammie – de nieuwe hond

geplaatst in: Huisdieren | 0

Gisteren vertelde ik dat Raya toch alsnog weggegaan is. Maar we gingen niet met lege handen naar huis, we namen Sammie mee. Een Mechelar van tien maanden oud. Het enigste nadeel dat deze hond heeft is dat ze geen commando’s kent. Zelfs foei en nee kent ze niet. We hebben daar al een hoop mee beleefd en dat terwijl ze nog geen week bij ons is. Maar ze is duidelijk leergierig en omdat ze nog zo jong is hopen we haar alles nog aan/af te kunnen leren. We hebben onze handen de komende tijd wel vol aan haar!

Naam?
Op de weg naar huis vroeg ik aan mijn vader hoe deze muis (haar bijnaam) ook alweer genoemd werd, Sammie toch? Mijn vader wist het niet meer en moest zijn collega opbellen om te vragen hoe ze ook alweer heette. Je snapt natuurlijk wel dat ik helemaal in een deuk lag. Heel officieel heeft ze Sonja, maar ze wordt Sammie genoemd. Eenmaal thuis was het allemaal vreemd en we moesten duidelijk allemaal even wennen aan de nieuwe situatie. Sammie liep onrustig door haar kennel en wij bleven maar naar buiten kijken.

Trainen
De volgende dag wou mijn pa met haar gaan trainen. Ik ben mee geweest om te helpen. Na een gevecht om de riem om te doen – ten eerste bleef ze niet stil zitten en ten tweede kreeg ik het pinnetje maar niet door het gaatje heen – heb ik er met gemak naar de auto gekregen. Mevrouw snapte al dat ze haar bot moest “zoeken” en begon al bij de eerste dozen te snuffelen. Ze vond het helemaal geweldig en hoe moeilijk het bot ook verstopt lag ze moest en zo hem te pakken krijgen. Alleen het zitten vond ze maar helemaal niets en dat wou ze ook niet echt doen.

Sterk!
Mijn vader wou de botten even op een andere plek leggen en in de tussentijd ben ik even met haar naar buiten gegaan. Mevrouw was alleen zo ontzettend sterk dat ze me onderuit getrokken heeft. Gelukkig kon ik het riempje nog net op tijd vastgrijpen want anders was ze er van doorgegaan. Mijn linkerknie en mijn handen liggen open en de wonden op mijn handen zijn zelfs ontstoken. Maar goed dat was niet het ergste, ik was allang blij dat ze er niet vandoor was gegaan. Mijn vader kwam net kijken toen ik opstond, dus hij had het allemaal gemist.

Binnen
Gisteren hebben we mevrouw even naar binnen gehaald, eens kijken wat ze allemaal deed. Zwiebertje was heel interessant en het jachtinstinct zit er heel duidelijk in, maar toen de waterspuit tevoorschijn werd gehaald was de interesse heel snel op. Maar toen werden kleden die op de bank lagen wel heel interessant en er mee slepen is nog veel leuker. Op een gegeven moment rende ze met een kleed naar buiten en die zat meteen onder de viezigheid. Ook had ze snel ontdekt hoe ze op de salontafel moest klimmen en dat werd dan ook met regelmaat gedaan. Onze dondersteen!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter