We zijn bijna klaar met 2015

geplaatst in: Familie en vrienden | 0

Als ik terug kijk op 2015 dan overheerst toch wel de trots. Iets wat ik ergens heel vreemd vind, want ik ben niet snel trots op mezelf en ik vind het ”normaal” dat ik nog steeds overeind sta en dat ik nog steeds doorzet. Maar de laatste tijd besef ik me dat het helemaal niet zo normaal is om de stap richting psychiatrie te zetten en dat het helemaal niet zo normaal is dat ik nog steeds overeind sta. Een hele boel mensen (die echt dichtbij mij staan) zeggen dat ze het bijzonder vinden dat ik dit toch allemaal doe.

Bron: www.weheartit.com

Ik kies ervoor
Ik heb het heel lang niet als bijzonder gezien omdat dit nou eenmaal mijn leven is. Ik kies er zelf voor om door te gaan om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Sommige dingen overkomen mij gewoon, net zoals bij andere. Ik heb er niet voor gekozen om psychische klachten te ontwikkelen, maar ik heb er wel voor gekozen om ze te delen. Om er eerlijk over te zijn en te denken het maakt mij niet echt uit hoe jij er tegenover staat. Ik ben daar in 2015 heel erg bezig geweest, ik vond het eng om het toe te geven.

Andere beslissingen
Maar 2015 bestond niet alleen maar uit de stap naar de psychiatrie zetten. Het overheerste alleen. Maar ik heb ook beslissingen genomen op het gebied van mijn studie, op het gebied van wonen en werken. Ik heb een hoop meegemaakt en bij een paar dingen kan ik zeggen, ik had het graag anders gezien, maar aan de andere kant ook niet. Mijn verleden heeft mij gebracht op het punt waar ik nou sta. Ik ben niet met alles blij, maar als het er niet was geweest was ik dan nu ook zo trots op mezelf? Stond ik dan op dezelfde manier tegenover mezelf?

Het komt goed, toch?
Ik weet het niet en het maakt niet uit, want ik sta er en ik kan het niet veranderen. Er bestaat helemaal geen weg met alleen maar leuke dingen. Iedereen moet leren incasseren en dat heb ik dit jaar zeker geleerd. Ik kijk niet meer met angst naar de toekomst, de toekomst maakt mij zeker nog wel eens onzeker, maar het komt allemaal wel goed. Heel soms vind ik dat moeilijk om te geloven, want op sommige gebieden ziet het er niet naar uit dat het goed komt, maar het zal toch echt wel goed komen. Daar moet ik in blijven geloven om overeind te blijven.

Mooie dingen
Gelukkig zijn er ook mooie dingen gebeurd in 2015, zoals het kopen van een auto. Ik had echt nooit gedacht dat dat er nog in zou zitten. Of een fantastische vakantie in Italië, waar ik helemaal opgeladen ben. Helaas is het bij mij net zo goed zo dat ik meer de vervelende dingen onthoud dan de leuke dingen. Het is zo makkelijk om te mopperen en verdriet te zien in plaats van de mooie dingen. Ik hoop dat ik dat beter kan zien in 2016. Want 2016 word gewoon mijn jaar, het is maar dat jullie het weten, het word gewoon mijn beste jaar ever. Maar nou eerst de laatste dagen van 2015!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter