Prinsjesdag 2014

geplaatst in: Familie en vrienden | 0

Normaal blog ik niet zo heel snel over wat er allemaal in Nederland of de wereld gebeurd. Niet omdat ik geen mening erover heb maar omdat ik niet wil dat mensen het verkeerd kunnen opvatten. Er gebeurd in de wereld zo ontzettend veel en de een vindt het goed op de manier waarop het gebeurd en de ander is er fel op tegen. Ik wil mijn mening liever niet openbaar gooien, want wie weet wie ik ermee kwets. Maar er soms onderwerpen waarvan ik vind dat ik er echt even over moet bloggen.

Bron: www.google.nl

Mijn stem
Dit blog gaat niet over de troonrede of over de miljoenennota, want hoewel ik wel een mening heb over hoe Nederland zijn geld besteed, wil ik niet praten over geld. Ik weet dat als ik mijn mond open trek dat er echt wel naar mij geluisterd wordt. Maar ik heb het gevoel dat de ministers er daarna niet veel mee gaan doen. En daarnaast heb ik niet de energie om me daar mee bezig te houden, want op en neer reizen naar Den Haag zou voor mij echt veel te vermoeiend zijn. Maar ik kan mijn stem wel laten horen via mijn blog.

Nederland wil dit!?
Want om iets in dit land te veranderen hebben wij een vreselijk lange adem nodig. Ze zeggen dat de ministers het doen omdat wij het zouden willen, maar ik vraag me dat steeds vaker af. Want op het moment dat de meningen gevraagd worden en het grootste gedeelte geeft aan dat ze iets veranderd willen zien, dan zijn de ministers opeens niet thuis en ze vallen terug op cijfers uit onderzoeken. Opeens kunnen ze niks concreets meer voor ons doen, want zo’n beslissing terug draaien is duurder dan er mee doorgaan tegen de wil van de burgers in.

Ervaren
Ik zeg niet dat ik vind dat de ministers beperkt moeten raken, maar ik zeg wel dat het goed voor ze zou zijn om het eens een paar dagen mee te maken. En dan op de manier dat wij het meemaken. Dus niet dat er gerend wordt omdat het de minister president is. Nee, laat ze maar eens om 10 uur naar bed moeten omdat de zorg naar huis gaat of dat ze even een half uurtje moeten wachten totdat ze naar het toilet kunnen. En dan mogen ze ook niet de ouderen en alle andere groepen af die het moeilijk hebben. Want helaas zijn dat er teveel.

Waar is het mis gegaan?
Het bovenstaande zou in ieder geval eens laten zien dat het ontzettend moeilijk is om rond te komen en het goed te regelen. En dat willen zij, met genoeg geld op zak, ons ook nog eens laten afpakken omdat Nederland moet bezuinigen? Ik snap niet waar het mis is gegaan. Want hoe kan het dat de rijken steeds rijker worden en de arme steeds armer? En dan maar wel roepen dat ze er iets aan doen. Het enigste wat ze doen is het verschil steeds groter maken en maar roepen dat wij Nederlanders daar omgevraagd hebben.

Ik wil…
Ik begin me echt af en te vragen of ik iets gemist heb. Want het enigste waar ik om vraag is het minimumloon, een baan, een dak boven mijn hoofd en zorg zodat ik kan leven. Maar ze regelen alles zo ontzettend mooi voor mij, maar op het moment dat het puntje bij paaltje komt, is er niets geregeld. Ik kom net rond, de zorg is alles behalve geregeld, een plek om te wonen is er (nog) steeds niet en een baan, laten we daar maar over zwijgen. Als het puntje bij paaltje komt moet ik het allemaal zelf regelen. En dat in een land als Nederland? Bah!

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter