Een midweekje zonder mijn moeder

geplaatst in: Familie en vrienden | 0

Mijn moeder gaat vandaag een midweek met mijn zus op vakantie. In maart ben ik samen met haar een paar dagen weg geweest en nu is het de beurt aan mijn zus. Toen dit een paar maanden geleden besproken werd deed ik heel stoer. Ik zou het wel een paar dagen redden met alleen de hulp van mijn vader. Maar hoe dichter we bij deze dag kwamen hoe minder zeker ik van mijn zaak werd. Maar ik heb mijn grote mond open getrokken en nu moet ik het zien te redden samen met mijn vader en dat vind ik toch wel een beetje spannend. Ik toch ook met mijn grote mond. 

Bron: www.google.nl

Vroeger
Ik ben nog nooit langer dan een paar uur alleen met mijn vader geweest. Mijn moeder zorgde ervoor dat ze zo snel mogelijk weer thuis was. Ik kan me niet vaak herinneren dat mijn moeder niet gewoon aan de ontbijttafel zat. Misschien in de tijd dat ze nog werkte voor een baas, maar dat is ook alweer zo lang geleden. Ik was nog klein, dus ik kan me er niet heel veel van herinneren. Daarnaast gebeurde het niet vaak omdat mijn moeder ook wist dat zowel mijn zus als ik haar hulp nodig hadden en sommige dingen toch wat minder goed door mijn vader gedaan konden worden dan door haar.

Patroon
Ik weet dat het goed komt, want dat is tot nu toe altijd nog gekomen. Maar ik zie er gewoon tegenop. Ik ben het niet gewend. Het is alleen maar een goede les, want als ik het nu niet kan hoe kan ik het dan straks als ik het huis uit ga? Ik kan wel roepen ”dan woon ik in een aangepast huis.” Maar dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk. Ik zit gewoon in een patroon vast en op het moment dat ik het huis uit ga zal ik sommige dingen anders moeten aanpakken. Dingen die ik nu niet anders wil doen omdat het wel lekker makkelijk is dat mijn moeder het voor mij doet. Het is een stukje luiheid.

Alleen thuis
Daarnaast zit ik met het feit dat mijn vader gewoon moet werken. Ik heb de keus, of alleen thuis blijven of meegaan. Iets wat ik het liefst allebei niet doe ’s avonds laat. Toch zal ik de keus moeten maken. Dit is ook zo iets waarvan ik weet dat ik het later moet kunnen, alleen thuis zijn en ik kan het nu ook, maar ik vind het spannend zo’n groot huis en dan op zolder zitten. Ik heb de keus dan ook een beetje gemaakt ik ga mee. Het werk is wel leuk hoewel het vermoeiend is. Ik zal er van moeten herstellen en daar zie ik nog het meest tegenop, mijn energieniveau weer terug zien te krijgen.

Komt goed! 
Ik hoop dat ik aan het einde van de week hier om kan lachen. Want anders heb ik mezelf toch een hele zware week bezorgd. Iets wat ik ook niet wil. Ik wil dat het gezellig is en dat ik aan het einde van de week tegen mijn moeder kan zeggen dat ze het vaker kan doen. (Nadat ik het huis uit ben!). Ik ben heel benieuwd hoe het gaat tot aankomende vrijdag en hoeveel energie het mij allemaal gaat kosten. Aan het einde van de week zullen we het weten. Tot dat moment zal ik gewoon moeten afwachten en mijn schouders er onder moeten zetten. Dit gaat mij gewoon lukken!

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter