Brussen – nieuwsgierig naar ma

geplaatst in: Familie en vrienden | 0

In september 2014 heb ik een uitzending op internet bekeken over het hebben van een verstandelijk gehandicapte zus die mij over de streep trok wat betreft het bloggen over mijn verstandelijk beperkte zus. Ik vond het altijd moeilijk om daar over te praten omdat je al snel je ouders bekritiseert en aangeeft dat je liever had dat je zus anders was dan dat ze is. Maar door die uitzending beseft ik dat er ook ruimte mocht zijn voor mijn gevoel en dat het daardoor niet betekende dat ik mijn ouders aanval of mijn zus afkraak, ik vertel alleen mijn kant van het verhaal en dat gebeurd hier in deze reeks.

Bron: www.weheartit.com

Ik heb in een My life in pictures laten weten dat mijn moeder geopereerd is aan haar knie. Het weekend na deze operatie zou mijn zus niet naar huis komen. Dit omdat ma al genoeg aan haar hoofd had en we niet wisten hoe mijn zus zou gaan reageren. Het kan namelijk zijn dat mijn zus de hele tijd om ma heen gaat hangen en haar met alles wil helpen. Daar zat mijn moeder de eerste dagen echt niet op te wachten. Ze zou wel een gil geven als ze hulp nodig had. Ma sliep veel en dat zorgde ervoor dat we ook veel onze eigen weg gingen. We hoorde het wel als ze wilde dat we wat voor haar deden.

Maandagmiddag ging echter de telefoon. Mijn zus zou ziek zijn. Ze had al voor het weekend laten weten dat ze een beetje snotterde en mijn zus vindt dat ze dan ziek thuis mag zijn. Echter mocht mijn moeder niet met zieke mensen in aanraking komen, dat was nadrukkelijk gezegd door het ziekenhuis. Dus het zou niet slim zijn als mijn zus dan naar huis zou komen. Er kwam meteen een mailtje ”sorry, ik wist niet dat je niet met zieke mensen in aanraking mocht komen”. Ma in tranen, ze voelde zich schuldig. Want door haar kon mijn zus nu niet naar huis. Dat schuldgevoel was niet terecht.

Dat telefoontje kwam net voor het eten, tijdens het eten viel bij mijn moeder het kwartje. Mijn zus was al het weekend aan informeren naar hoe het ging en wat ma nou wel en niet kon. Waarschijnlijk was ze gewoon ontzettend nieuwsgierig en kon ze er zich niets bij voorstellen. De volgende dag kregen we te horen dat ze gewoon was gaan werken en dat het snotteren wel meeviel. De avond ervoor was er een nieuwe begeleidster aan het werk geweest en mijn zus had gewoon geprobeerd hoever ze bij deze begeleidster kon gaan. Ma was opgelucht. Het viel allemaal wel mee.

Maar we wisten wel dat dit soort geintjes vaker uitgehaald zouden worden als we er niet voor zouden zorgen dat we haar een weekendje zouden laten komen. Ma wou eerst naar mijn zus toe gaan, maar dat was echt teveel lopen, dus dat raadde we haar af. We besloten dat mijn zus op zaterdagochtend mocht komen en zondagmiddag weer naar huis zou gaan. Mits ze weer beter zou zijn. Dat was ze en ze dolblij dat ze naar huis mocht. Ze durfde bij thuiskomst amper naar boven, want ma zou haar hulp nodig kunnen hebben. Maar al snel was het ”gewoon” en ging ze haar eigen gang.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter