DZP juni 2017

geplaatst in: Day Zero Project | 0

Ik ben deze maand best wel druk bezig geweest met het Project. Het is gelukt aan een bepaald onderdeel behoorlijk wat aandacht te besteden. Maar waar ik vooral heel erg mee bezig ben geweest is alle updates online zetten. Ik hoef nog maar drie maanden, maar in die drie maanden komen alle updates tenminste wel op tijd. Het was deze maand wel echt even trekken eraan, maar het is gelukt. Verder probeer ik gewoon te doen wat ik kan doen, zodat de meeste doelen alsnog voltooid worden in plaats van mislukt. Maar ik verwacht geen wonderen meer. 

Bloggen
Ik heb deze maand toch best wel een hoop blogs online gezet. Ik begon deze maand op ongeveer 1.180 en ik eindig deze maand op ongeveer 1.305. Ik besef me dat 700 berichten nog een hele hoop berichten zijn voor drie maanden. Vooral omdat ik in het aangelopen half jaar zo’n 450 à 500 berichten online heb gezet. Toch vind ik het heel belangrijk dat ik blijf proberen om zoveel mogelijk blogs online te krijgen. Elke blog dat online staat is er één, het klinkt misschien als een druppel op de gloeiende plaat, maar honderd druppels zijn toch een hoop berichten. Ik kom vooruit en dat is het allerbelangrijkste.

Kapsel
Wat voor mijn omgeving de grootste schok was dat ik deze maand mijn haar kort heb geknipt. Ik was het opeens helemaal zat. Ik roep al jaren dat ik graag een ander kapsel wil, want anders was het ook geen doel voor het Project. Maar op het moment dat ik bij de kapper zat durfde ik het niet. Deze keer was ik bij een andere kapper en had ik de lef wel. In het begin had ik soms een beetje spijt, maar dat is helemaal weg. Ik ben ondertussen trots op wat ik gedaan heb. Hoe moeilijk de stap ook was, hij heeft mij een hele boel vrijheid opgeleverd. Ik ben nu een heel stuk zelfstandiger dan dat ik daarvoor was. Trots!

Koken
Verder ben ik heel druk bezig met leren koken. Het gaat nog niet helemaal zelfstandig, maar het gaat steeds beter. Ik heb een paar weken geleden spaghetti zo goed als zelfstandig klaar gemaakt. Het was dat de gehakt bevroren was en ik niet opgelet had of het water kookte, maar verder ging het prima. Ik probeer elke week op zijn minst bij een gerecht te helpen. Ik vind het namelijk belangrijk dat ik steeds meer gerechten zelfstandig kan. Eerst de pasta’s en daarna aardappels, groente en vlees. Want hoe meer pannen hoe moeilijker het is, toch vermoed ik dat het wel goed gaat komen als ik mijn best doe.

Voor mezelf
Ook ben ik deze maand gaan bekijken of het mogelijk is om aan het einde van het Project echt alle films gezien, alle boeken gelezen en alle computerspelletjes gespeeld te hebben. Ik kan nooit een honderd procent waterdichte schatting maken. Maar als ik naar de films kijk dan heb ik aan het einde van het Project alle letters van het alfabet gezien. Ik heb waarschijnlijk wel genoeg boeken gelezen, maar qua alfabet wordt het een uitdaging. De computerspelletjes daar in tegen kan ik beter afschrijven. Het zijn nog zoveel computerspelletjes, dat kan ik eigenlijk wel vergeten. Eigen schuld dikke bult, zeggen ze dan.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter