Qoutes – november 2017

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Het ging aan het begin van deze maand zo ontzettend goed. Ik zat goed in mijn vel en ik had veel plezier in bloggen. Ik pakte het weer op om de blogs uit het verleden online te zetten en had daar weer plezier in. Tot het moment dat mijn linkerhand/pols pijn begon te doen. Het bloggen verdween weer naar de achtergrond en er ontstond weer een achterstand. Ik baalde enorm en het leek er zelfs even op dat ik emotioneel minder in mijn vel kwam te zitten, gelukkig bleek dat niet het geval te zijn. Maar het heeft mij wel een enorme dreun verkocht. Ik baal behoorlijk. 

Bij deze moest ik ergens heel hard lachen. Want dit is echt waar! Als ik iets hoor en zie dan zou het zomaar kunnen leiden tot een onderwerp voor mijn blog. Ik gebruik mijn dagelijks leven als inspiratiebron en dus ook gesprekken met mensen. Soms word ik daar op aangesproken, de meeste mensen kunnen het wel waarderen, vooral omdat ik het zo probeer neer te zetten dat niemand een kat krijgt. Dat moet face to face gebeuren en niet via mijn blog. Soms doe ik zelfs alsof ik zelf de oorzaak ben ergens van terwijl de waarheid iets anders is.

Helemaal waar! Ik heb de afgelopen jaren heel erg tegen mezelf gevochten en dat heeft zijn sporen achter gelaten. Ik was van een vrolijk ”redelijk onbezorgd” meisje naar een heel angstige dame gegaan. Niet helemaal de bedoeling. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik eigenlijk een hele hoop niet meer durfde en ik kijk nog steeds achterom, maar ik wil dat gevecht niet meer met mezelf voeren en weer wat meer gaan genieten. Langzaamaan daag ik mezelf uit om de regie terug te nemen en weer ”te gaan leven” maar dat is soms best lastig.

Het is soms best lastig om er op te vertrouwen dat het allemaal wel weer overgaat. Maar ik weet ook wel dat dat gebeurd. Er ligt nog zoveel moois in het verschiet en ik weet zeker dat als ik er op vertrouw ik nu al zoveel moois zie. Het is alleen dat ik dat soms nog best lastig vind. Ik weet dat ons brein het makkelijker vindt om het negatieve te zien dan het positieve maar dat het met trainen wel om te draaien is. Ik moet ook onthouden dat de negatieve dingen niet negatief blijven, maar dat het voorbij gaat. Daarmee zou ik het mezelf makkelijker maken.

Wanneer ben je happy? Wanneer kan je het leven aan? Daar heeft iedereen een andere mening over. Ik denk wel dat als je het leven aankan dat je happy bent en andersom. Het is een wisselwerking. Toen ik het leven niet aankon was ik ook niet echt happy, maar toen ik weer happy was kon ik het leven ook aan. Het een gaat niet zonder het ander dat is mij de afgelopen jaren wel duidelijk geworden. Ik kan gelukkig zeggen dat ik gelukkig ben en dat ik zeker weet dat ik het leven aankan, alhoewel ik soms wel een lichte terugval heb, helaas.

Helemaal waar! Ik heb de laatste jaar met regelmaat gedacht ”zodra ik het huis uit ben dan …” maar er was toen nog spraken van dat ik in 2017 het huis uit zou gaan, toen in 2018 maar nu gaat het er naar uitzien dat het 2019 wordt. Ga ik mezelf nog iets minder dan anderhalf jaar laten wachten, omdat ik dan er klaar voor ben? Waarschijnlijk heb ik tegen die tijd wel weer een andere reden om het niet te doen. Als ik het echt wil dan kan ik het ook doen als ik nog thuis woon en anders moet ik eens gaan nadenken waarom ik het niet wil doen en excuses verzin.

Iets wat heel lastig is, want die comfortzone is veilig en er zijn zelfs mensen die zeggen dat je binnen die zone ook prima leeft. Ik denk dat het leven uit beide moet bestaan. Soms moet je buiten je comfortzone gaan en soms moet je er binnen blijven. Als ik er alleen maar buiten zou gaan dan zou ik het leven als zwaar ervaren, want zoveel indrukken en prikkels kan ik echt niet aan. Maar er alleen maar binnen blijven is ook geen optie.  Want dan krijg ik ook geen uitdaging, ik ervaar geen nieuwe dingen en dat hebben we allemaal nodig om te leven.

Dat is een vraag die ik mezelf de laatste maanden/het laatste jaar met regelmaat heb gesteld en het verrassende is, ik heb nog steeds geen antwoord. Ik heb mijn leven op pauze gezet toen ik hoorde dat ik het huis uit kon en had in mijn hoofd dat ik pas weer verder zou gaan als ik dat zou zijn, maar het duurt en duurt maar en ik ben ondertussen gestopt met leven. Ik denk dat ik het doel van het leven pas weer ontdek als ik ga leven. Ik heb daarom ook besloten om niet meer te wachten totdat ik het huis uit ben, maar nu al verder te kijken.

Iets waar ik echt heilig in geloof. Ik geloof dat ik van elke gebeurtenis moet leren of dat ik die gebeurtenis nodig ga hebben in de toekomst. Soms zou het fijn zijn als ik bij voorbaat weet wat het leven mij nou duidelijk wou maken, maar ik weet dat het zo niet werkt. Ik zal er zelf achter moeten komen. Als ik in een moeilijke periode zit helpt deze gedachten mij wel, al zorgt het er op dat moment niet voor dat ik meteen uit die situatie ben het geeft mij wel steun. Ik hoop altijd wel dat ik er op een gegeven moment achter kom waarom sommige dingen gebeurde.

Bron

Wil je alsjeblieft mijn enquête invullen?

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter