Qoutes – november 2016

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Het is alweer bijna het einde van het jaar en ik moet zeggen dat ik blij ben dat het bijna voorbij is. Het was een heftig jaar. Deze maand veel gelukkig wel mee, maar de afgelopen maanden, voor de zomer, waren de zwaarste maanden van het jaar. Ik vraag me soms nog steeds af hoe ik het zowel letterlijk als figuurlijk overleeft heb. Ik vond het verschrikkelijk. Toch heeft het me sterker gemaakt en daar ben enorm blij en dankbaar voor. Op die manier waren deze maanden toch niet helemaal voor niets. Deze maand heeft mij ook weer een heel stuk sterker gemaakt. Toch ben ik blij als die over is!

Voor sommige mensen geldt dit inderdaad. Ze zijn wel aanwezig in mijn gedachten, maar ik weet dat de vriendschap over is. Ze zullen nooit meer in mijn hart komen. Toch denk ik met regelmaat aan ze. Ik wil niet zeggen dat ik ze mis. Ik mis wat we hadden, niet hoe we waren. Maar daar kunnen we niet meer naar terug. Daardoor is de vriendschap ook over en dat betekend dat het soms best wel pijnlijk is.

Ik heb absoluut geen geduld, daar hoeven we niet over te discussiëren. Het liefst heb ik vandaag nog wat ik graag wil hebben. Maar ik besef me dat het leven niet op deze manier werkt. Toch ben ik niet geduldig genoeg om echt te wachten op wat ik verdien. Waardoor ik soms fouten maak. Dan denk ik achteraf, had ik maar gewoon gewacht totdat ik kreeg wat ik verdien. Maar dat durfde ik niet.

Ik wil niet beweren dat ik echt voel zelfvertrouwen zit. Maar ik kan me hier wel in vinden. Mensen die zelfvertrouwen hebben hebben het niet nodig om te haten. Ze weten wat ze waard zijn en durven daar naar te leven. Ze komen dan wel eens mensen tegen die hun het niet gunnen, maar het komt wel goed. Ze gaan niet haten, maar gaan door met hun leven. Van die houding kan ik nog een hoop leren.

Ik heb deze volgens mij al vaker gedeeld. Maar dit is iets waar ik mezelf met regelmaat aan mag herinneren. Niemand is mij en niemand weet wat ik precies doorgemaakt heb. Dat is geen probleem, het is alleen lastig als mensen wel willen vertellen hoe ik moet leven. Op dat soort momenten moet ik mezelf voorhouden dat niemand mij is en dat ik alleen kan beslissen. Dat ik uniek ben en dat is mooi!

Iets wat absoluut zo is. Als ik mijn handtekening nooit onder dat doorverwijzingsformulier had gezet dan was ik nooit doorgestuurd. Die dag heeft mijn leven voorgoed veranderd. Iets waar ik boos over kan zijn, maar ik heb toch echt zelfs mijn handtekening onder het formulier gezet. Achteraf had ik het niet gedaan, maar nu weet ik wat het mij heeft opgeleverd en helaas ook wat het mij heeft gekost.

Ik heb met regelmaat op het punt gestaan om te stoppen. Ik zag het allemaal niet meer zitten. Toch weet ik waarom ik ben begonnen. Het is hard en soms is het echt wel lastig, maar het is mijn eigen keuze geweest om te beginnen en ik moet door te het bittere eind. Want anders had ik net zo goed niet kunnen beginnen. Toch wil ik er soms niet mee doorgaan, want het is zwaar en dat is jammer.

En zo is het maar net. Ik weet dat ik elke dag iets kan veranderen, maar toch is dat soms best wel lastig. Ik vind het makkelijker om iets aan het begin van het jaar te veranderen. Toch is ook dat niet het aller makkelijkste. Ik heb wel dat als ik het moeilijk heb ik heel regelmatig denk dat het morgen kan veranderen. Ik weet dat ik daar moeite voor moet doen, maar de gedachten helpt soms al.

Deze vind ik echt geweldig. Ik heb helemaal niets met uitgaan. Maar met slapen heb ik een hele hoop! Ik vind het heerlijk om uren in mijn bed door te brengen en gewoon niet iets te hoeven doen omdat het dag is. Ik vind het iets minder als ik de hele tijd aan het nadenken ben, maar ik kan vaak heerlijk dromen. Ik houd daar echt van, even niet bezig hoeven te zijn met de realiteit en wegdromen.

Bron

Facebook | Instagram | Twitter

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter