Qoutes – februari 2016

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Het was een heftige maand. Een maand waarin ik een fantastische vakantie beleefde, maar ook een maand waarin als een berg opzag tegen de opname. Ik werd met recht van de ene emotie in de andere geslingerd. Ik vond het heel moeilijk om met de juiste instelling naar alles te kijken en had het gevoel dat iedereen overal wat van vond en dat ook moest verkondigen. Ik had het daar heel moeilijk mee en wist niet zo goed wat ik daar mee aan moest. Het zorgde voor onzekerheid!

Ik had tijdens mijn vakantie een begeleider die de hele tijd een liedje zong met de naam van mijn psycholoog. Ik kromp echt in een als ik die naam hoorde en dacht ”ik ben niet op vakantie gegaan om met die naam geconfronteerd te worden”. Gelukkig werd het steeds minder hoe verder de week vorderde, maar hij bleef het liedje af en toe zingen. Gelukkig kon ik het ook steeds beter van mij afzetten en genieten.

Er zijn een hoop mensen die er iets van vinden dat ik mezelf laat opnemen. Helaas vind niet iedereen het stoer en begrijpelijk. Er zijn mensen die het raar vinden en helaas moeten ze dat ook nog even vertellen. Daar heb ik het echt heel moeilijk mee, want ik ben niet raar maar zoekende naar wat er met mij aan de hand is. Het doet zeer als mensen mij veroordelen zonder het hele verhaal te kennen.

Ik merk dat ik heel erg in het verleden kan leven. Iets wat helemaal niet goed is, want ik zou eigenlijk bezig moeten zijn met mijn toekomst. Maar ik weet dat mijn verleden mij gebracht heeft en ik weet niet wat mijn toekomst mij gaat brengen. Dat zorgt er wel eens voor dat ik graag in het verleden blijf hangen en mezelf niet vooruit durf te laten gaan. Iets waar ik mee moet stoppen, want ik moet echt weer vooruit!

Ik ben altijd heel onzeker geweest en daardoor heel vatbaar voor de mening van andere. Ik baal daar echt van want ik wil me helemaal niet laten tegenhouden door wat andere van mij denken. Zeker op dit moment niet, want het moet mij niet uitmaken wat iedereen van mijn opname vind, het moet mij uitmaken wat ik er van vind. Maar helaas ben ik alleen maar bezig met wat de rest er van vind. Niet goed.

Dit hoop ik echt. Ik heb het er best moeilijk mee en dat zorgt er echt voor dat ik twijfel. Doe ik het wel goed en zit ik wel op het juiste pad? Ik weet het niet meer en ik twijfel daardoor heel erg of het allemaal wel goed komt. Ik merk dat ik het vertrouwen een klein beetje verloren ben, terwijl ik hem juist zou moeten hebben. Aan de andere kant denk ik echt dat deze opname mij kan helpen en dat het mij wat oplevert.

En dat moet ik zeker. Ik moet voor die opname gaan en zien waar het schip strandt. Het zou mij wel eens heel veel kunnen brengen, maar het zou mij ook een hele hoop kunnen kosten en dat zorgt ervoor dat ik het heel moeilijk heb met wat ik wil doen. Maar ik moet gewoon in het diepen springen en er voor gaan, dan ben ik er in ieder geval voor gegaan en als het niets word dan zie ik dat dan wel weer.

Veranderingen kunnen heel veel opleveren. Maar het is altijd veiliger om vast te blijven houden wat je hebt. Want dat is bekend en vertrouwt. Maar het is niet altijd beter. Ik hoop dan ook dat de opname mij een verandering biedt die goed is. Eentje waar ik mee kan leven en waar ik gelukkig mee kan zijn aan het einde van de opname. Want ik kan dan echt niet meer terug en dat besef ik mij heel goed.

Ik wil echt wel van mijzelf houden, maar ik weet niet zo goed hoe dat moet. Ik heb dat nooit geleerd en aangezien het feit mij met regelmaat verteld wordt dat ik het niet goed doet hebben de woorden dat ik het wel goed doet weinig effect. Ik ben daardoor gestopt met het houden van mezelf, want dat was onzin! Alleen ik besef me dondersgoed dat ik dat toch echt weer moet gaan doen, maar dat is nog al een proces.

Bron

Facebook | Instagram | Twitter

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter