Qoutes – december 2017

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Dit is alweer de laatste qoutes die ik schrijf. Het Day Zero Project 2015 is alweer een paar maanden afgelopen en ik heb het aankomende Project weer genoeg andere dingen waar ik over wil bloggen, dus ik stop met de qoutes. Het was deze maand een maand die in het teken stond van mijn gezondheid. Veel ontstekingen in mijn lichaam en dat beperkte mij soms behoorlijk in mijn dagelijks leven. Doordat ik soms best weinig kon doen merkte ik dat ik niet zo goed in mijn vel zat. Ik heb soms behoorlijk met mezelf in de knoop gezeten en ik weet niet of ik daar alweer uit ben. 

Het is soms best lastig om in mezelf te blijven geloven, hoe graag ik ook wil geloven dat ik het kan en hoe vaak ik ook tegen mezelf zeg dat ik in mezelf moet geloven, soms is het gewoon lastig om het echt te geloven. Het leven knokt je af en toe om en dan is het lastig om weer overeind te komen. Toch doe ik daar mijn best voor, hoe lastig ook. Want zodra ik het geloof in mezelf kwijt ben kan ik beter opgeven, denk ik zo! En dat wil ik absoluut niet. Ik wil doorvechten.

Dit zou genoeg moeten zijn om in mezelf te geloven. Juist omdat ik af en toe door het leven omver geknokt ben en weer opgestaan ben. Dus al zou er nog een storm komen dan overleef ik die ook wel weer. Het is lastig, maar wel de waarheid. Dus ik moet gewoon gaan voor waar ik in geloof en daar ben ik ook mee bezig, het enige waar ik wel mee moet stoppen is achteromkijken. Het maakt niet uit wat er toen gebeurd is, het gaat om hoe ik er nu mee om gaat. Dan kom ik er wel.

Soms heb je even iemand nodig die je helpt. Die je het vertrouwen in jezelf terug geeft door je in te laten zien dat je in staat ben om terug te vechten. Het is soms een verrassing als blijkt dat ik daar toe in staat was, soms voor mijn tegenpartij en soms voor mezelf. Ik wil ergens komen en dat gaat alleen als ik mezelf blijf en dat gaat alleen als ik mezelf durf te zijn en dat gaat alleen als ik mezelf bescherm tegen iedereen met een andere mening dan de mijne. Dan komt het helemaal goed.

Hoe vaak ik wel niet gedacht heb, als dit dan dit en als die dan dit. Maar dat is allemaal niet gebeurd. Ik ben zelf verantwoordelijk en ik ben enige die verandering in mijn leven kan veroorzaken. Soms lijkt het alsof het leven je dwingt tot verandering, maar ik geloof dat dat komt omdat je dan al zoveel andere tekenen gemist hebt dat het niet anders meer kon. Soms is het ook vreselijk eng om voor verandering te zorgen. Maar het is soms ook heel erg fijn dat heb ik zelf ervaren.

Opgeven, soms lijkt dat wel heel fijn. Soms is het ook gewoon echt nodig, niet alles kan vastgehouden worden en mee doorgegaan worden. Maar als ik iets niet moet opgeven zijn het mijn doelen, misschien dat ik sommige paden op een andere manier moet bewandelen waardoor het langer duurt of niet de ”normale” weg is, maar dat moet niets uitmaken. Ik kom er. Alleen ik moet er wel hard voor werken en soms bekijken hoe ik er het beste kan komen, dan komt het goed.

Iemand helpen is soms best lastig, maar als het lukt is het het beste gevoel wat er is. Ik merk dat ik er heel gelukkig van kan worden en hoewel het de wereld niet heeft veranderd, heeft het mijn wereld niet veranderd maar wel verrijkt en dat is wel heel fijn geweest. Ik ben er achter gekomen dat ik het zakelijk schrijven ook heel leuk vind en blijkbaar ben ik er ook nog goed in, want de teksten hoefde niet eens door een professional gecontroleerd te worden. Dat was echt heel tof!

Het is soms best beangstigd dat ik nog lang niet ben waar ik graag wil zijn. Maar deze qoute heeft wel gelijk, het zou me niet moeten beangstigen maar moeten inspireren. Het kan een hele momenten nog opleveren, een hele boel mooie leerscholen. Maar als deze momenten me beangstigen kan ik er niet alles uit halen en dat zou zonde zijn. Want ik geloof dat de weg er naar toe belangrijker is dan het bereiken van mijn doel. Maar dat laatste is ook wel heel fijn.

Lachen is gezond, verbeelding hebben is fijn en dromen houden je op de been. Ik houd van lachen en ik ben blij dat ik daar nooit mee hoef te stoppen. Verbeelding is de laatste jaren wel een stuk lastiger geworden, vroeger kon ik hele verhalen verzinnen en had ik daar de grootste plezier in. Dromen, daar ben ik gelukkig nooit mee gestopt. Dromen houden mij echt op de been, zonder dromen zou het leven er een stuk minder leuk uitzien en dan is het toch lastig.

Bron

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter