Qoutes – augustus 2017

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Ik merk dat ik deze maand heel erg bezig ben met wat er vorig jaar in deze maand gebeurd is. Ik sluit me af en ben boos dat best wel veel mensen geen moeite doen om daar doorheen te komen. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt wel alsof ik op sociaal gebied een heel stuk gevallen ben dit jaar. Net alsof mensen mij niet meer moeten en afstand van mij nemen en ik geen idee heb waarom. Dat maakt mij boos en daardoor stop ik met vriendschappen. Het voelt alsof ik niets meer goed doe, maar dat is mezelf alleen maar in een slachtofferrol plaatsen en dat mag niet van mezelf. 

Ik moet echt eens ophouden met me zorgen maken. Ik schiet er helemaal niets mee op en ik voel me er alleen maar rotter door. Ik pieker veels te veel. Ik analyseer elke situatie en probeer er allerlei lessen uit te halen. Helemaal niet goed. Daar moet ik echt mee stoppen. Natuurlijk moet je soms terugkijken, maar niet naar alles en niet alles hoeft over-geanalyseerd te worden. Soms is het ook gewoon goed om me minder zorgen te maken.

Iets wat ik te weinig doe. Mijn hart en hoofd zijn soms dagen in strijd. Zoals ik in deze blog al beschreef kan ik soms niet mijn hart volgen, want er zitten gevolgen aan. Dat betekend niet dat ik het niet wil, maar wel dat ik keuzes moet maken en soms ergens anders voor kies dan dat ik zou willen. Soms moet je dromen even op een langer termijn plaatsen dan dat je zou willen. Dat is ook dromen volgen, andere dromen eerder laten uitkomen.

Woorden, het lijkt zo makkelijk om ze te gebruiken. Maar ze kunnen zo’n pijn doen. Iedereen ervaart beide kanten van dit verhaal. Maar soms is het weer heel even confronterend. Deze maand heb ik meerdere keren meegemaakt dat woorden pijn deden, soms was ik de ontvanger en soms de gever. Ik ben me er van bewust dat het heel vervelend is en dat het pijn deed. Ik kan alleen hopen dat ze het me wil vergeven.

Iets wat ik absoluut ben. Het is soms heel raar om te geloven, maar ik ben sterk. Ik mag mezelf dat schouderklopje wel geven. Het is raar om te doen, maar wel nodig. Ik moet soms beseffen dat ik sterk ben en dat ik een hele hoop kan overleven. Soms gooit het leven mij omver maar ik sta weer op en gaan weer verder. Ik kom er sterker uit dan dat ik er in ben gegaan. Maar ik hoef niet de hele tijd sterk te zijn. Ik ben namelijk ook een mens.

Ik ben niet echt dat ik niets waard ben. Maar soms vraag ik me wel eens af wat andere van mij denken. Ik zou dan zo graag horen hoe andere echt over mij denken, want daar kan ik wat mee doen. Maar een knuffel erbij kan helemaal geen kwaad en lieve woorden sta ik ook niet negatief tegen over. Ik zou dit ook wat meer naar andere moeten doen, maar dat is nog best lastig als je niet op deze manier opgevoed ben. Toch probeer ik het absoluut.

Als ik ergens achter ben is dat beloven niet altijd het beste. Niet omdat mensen zo graag de ander willen kwetsen, maar wel omdat het leven soms roet in het leven gooit. Het gebeurd nou eenmaal dat beloftes niet nagekomen worden. In het begin dacht ik altijd dat diegene niets met mij te maken wou hebben. Tegenwoordig weet ik dat het leven soms anders loopt dan gepland en dan kunnen sommige beloftes niet waargemaakt worden.

Dit is precies wat ik aan het doen ben. Ik geef dode bloemen water. Daar moet ik echt snel meestoppen want ik doe alleen mezelf maar pijn en verdriet en dat is jammer. Het verleden is het verleden. Ik zeg dit nu zo makkelijk maar met de praktijk heb ik nog een hele boel moeite. Het komt wel goed, maar het is wel eens lastig. Ik word er namelijk wel eens op aangesproken dat ik dit niet moet doen. Maar dat is zo makkelijk gezegd!

Dit is echt de waarheid. Ik zat laatst te denken. Hoe stond ik er een jaar geleden voor? Ik had dit nooit verwacht. Geen GGZ meer, geen psycholoog meer op mijn revalidatiecentrum. Voel me goed en ik heb zelfs zicht op een huis. Dit had ik niet eens kunnen dromen. Fantastisch. Ik ben echt trots op mezelf. Ik kan echt zeggen dat ik dolblij ben met hoe ik in een jaar tijd veranderd ben, dat geeft een heel goed gevoel.

Bron

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter