Lievermetlef instagram challenge

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Als jij mij op instagram volgt dan zal je het wel gezien hebben, ik heb afgelopen week mee gedaan aan de lievermetlef instagram challenge van Dagmar. Het was de bedoeling om een week lang een positieve en motiverende noot op Instagram (of een ander social media-kanaal) te verspreiden. De ene dag deelde we een happy moment en de andere dag een smile. Er hebben dagen tussen gezeten dat ik moeite had met het kiezen welke foto ik moest delen om het gevoel uit te stralen die bedoeld werd. Maar ik heb zo’n vermoede (gezien de vele like’s) dat het me aardig gelukt is.

Maandag was het de bedoeling om onze bucketlist te delen. De een deed dat door een foto van de bucketlist die bij het boek Liever met lef hoort te delen, een ander door een foto te delen van iets wat boven aan zijn of haar bucketlist stond. Er waren zoveel manieren en ik vond het een beetje moeilijk hoe ik het wou doen, ik moest veels te veel bezig met het perfect doen, in plaats van een foto te plaatsen die ik wou plaatsen. Uiteindelijk heb ik besloten om toch maar gewoon mijn bucketlist te delen die ik die dag ervoor opgesteld had. Want daar was ik toch behoorlijk trots op, dus ik vond dat iedereen hem mocht zien. (Binnenkort schrijf ik daar een uitgebreider blog over).

Dinsdag mochten we een happy moment uitkiezen. Ik deed dat door een foto van het skiën van dit jaar te delen. Met de tekst eronder ”zitskiën betekend voor mij me een week niet gehandicapt voelen!”. Iets wat voor mij echt klopt. Ik vind het heerlijk om van de berg af te sjezen. Meestal staat er dan ook een grote glimlach op mijn gezicht.  In die week ben ik bezig met gezelligheid, met grenzen verlegen. Het voelt echt alsof ik mijn handicap in Nederland heb achtergelaten en deze pas weer accepteer op het moment dat ik de bus uitstap. In die week zelf bestaat mijn handicap niet, ik merk hem niet! Heerlijk.

Woensdag was het de bedoeling om je liefde te verspreiden. Ik vond dit echt een moeilijk, want zoals je misschien al gemerkt heb verspreid ik niet snel mijn liefde. Ik heb dan ook echt bij andere gekeken hoe zij hun liefde verspreiden. Ik deed het uiteindelijk door een tekst te delen met de woorden ”I didn’t say I love you to hear it back. I said it to make sure you know”. Ik zal misschien niet snel I love you zeggen, maar als ik het zeg is het om een ander duidelijk te maken dat ik van ze houd. Het is altijd fijn om het terug te horen, maar het is niet noodzakelijk. (Ook al ga ik wel twijfelen, aan de liefde, als ik het nooit hoor!).

Donderdag mochten we iets delen waar we trots op zijn. Bij mij kwam al aan het begin van de week mijn rijbewijs op. Want daar ben ik echt heel trots op. In het begin vond ik het super eng om in mijn auto te stappen in de wetenschap dat er niemand naast mij zat die op de rem kon trappen. Maar tegenwoordig vind ik het heerlijk om auto te rijden. Ik heb er dan ook best wel wat afstanden op zitten. Zo rijd ik tegenwoordig met gemak naar Utrecht of omgeving (zo’n anderhalf uur rijden). Ik heb dan nog niet de energie om zowel heen als terug te rijden op dat soort afstanden, maar het lukt mij om steeds verder te rijden!

Vrijdag was het tijd voor een sunshine. Sommige namen dat heel letterlijk en postte een foto van een zonneschijn. Ik besloot om het anders te doen, ik ben namelijk niet zo’n natuurfotografe. Daarnaast zorgt een zonneschijn bij mij nou niet echt voor dat warme gevoel van binnen. Iets wat ik wel krijg bij mijn cavia. Daarom verscheen er een foto van mijn cavia op instagram. Zwiebertje is mijn reden om op te staan en hij tovert met regelmaat een glimlach op mijn gezicht. Het liefst zou ik me de hele dag met hem vermaken, maar ik vind het zo zielig om de honden op te sluiten. Dus daar moet ik een beetje tussen schipperen.

Zaterdag was voor mij een moeilijke opdracht. Smile. De reden voor mijn smile had ik gisteren al gedeeld en om een ander aan het lachen te krijgen vind ik heel moeilijk. Uiteindelijk besloot ik om een foto te posten met een glimlach, ook wel een selfie genoemd. Maar eerlijk gezegd is dat de foto waar ik het minst trots op ben, van deze challenge, want ik had gevoel dat ik lachte als een boer met kiespijn. Gezien het altijd likes zullen de meeste volgers er anders over gedacht hebben, maar heel eerlijk gezegd veranderde dat niet heel veel aan mijn gevoel. Ik mag nog even oefenen op mijn glimlach, want ik kan het echt wel!

De laatste dag was het tijd voor een qoute. De besloot een afbeelding met de tekst ”stop making wishes, stop dreaming and go out there and achieve” te uploaden. Ik ben zelf namelijk nog veel aan het wensen en dromen. Ik kon zelf ook wel de motiveren gebruiken om het te bereiken. Ik heb zoveel mooie, leuke, spannende dingen op mijn bucketlist staan die ik allemaal wil bereiken. ‘S nachts in bed bedenk ik honderd manieren om ze te bereiken, maar overdag ben ik er eigenlijk helemaal niet mee bezig. Dat moet echt veranderen. Ik moet het gaan doen, ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven!

Facebook | Instagram | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 25 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *