3o day blog challenge NL – mijn favoriete film

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Er is weer een challenge gaande in blogland. Deze keer is die bedacht door Maris van Hare Maristeit Ik kwam hem tegen op de blog van Monique en besloot om hem ook te gaan doen. Jaren terug heb ik al eerder zo’n challenge gedaan en dat vond ik best leuk om te doen. Omdat deze challenge hele andere onderwerpen heeft dan de challenge van jaren terug, denk ik dat het ook in die vorm leuk kan zijn om hem te doen. Zo leren jullie mij misschien toch nog iets beter kennen, dan dat jullie nu doen. Vandaag het zes artikel van de 30 day blog challenge NL.

Ik heb al eerder verteld dat film kijken nooit mijn grootste hobby is geworden. Ik vind het leuk om af en toe eens een film te kijken, maar nu ik het op regelmatige basis doe vanwege het Day Zero Project merk ik toch dat het mij soms enorm irriteert. Ik heb al snel tijdens een film de neiging om mijn telefoon te pakken en even naar de tijd te kijken of even social media te checken. Zit ik in de bioscoop dan onderdruk ik die neiging en kijk ik hooguit af en toe eens op mijn horloge. Maar als ik thuis een film kijk dan kan ik die neiging niet onderdrukken en zit soms zo vijf minuten op social media voordat ik het besef.

Toch zijn er wel films die ik ondertussen meerdere keren gezien heb. Het ligt wel aan mijn stemming, maar ik merk dat als ik een beetje verdrietig ben ik meer behoeften heb aan die films dan als ik enorm lekker in mijn vel zit en ik vrolijk ben. Het zijn dan ook films waar ik altijd bij moet huilen, hoe vaak ik de film al gezien heb, ik moet altijd huilen. Soms zet ik zelfs expres een van die films op zodat ik even lekker kan janken, want daar heb ik soms nog best moeite mee, met huilen. Zeker als ik thuis ben stop ik mijn verdriet heel snel naar binnen omdat ik niet wil dan iemand mij hoort huilen. Dat vind ik erg.

Maar als ik dan huil en mijn ouders komen kijken waarom ik huil (wat een groot wonder mag heten) dan vind ik het wel lekker veilig als ik kan zeggen dat ik huil om een film. Toch zijn die verdrietige films niet meteen mijn favoriet. Want ik heb toch liever een film waar ik om kan lachen dan een film waar ik om moet huilen. Ik moet alleen nu wel heel erg nadenken welke film mijn favoriet is, ik heb namelijk niet echt een film die vrolijk is en die ik al meerdere keren gekeken heb. Ik heb daar niet echt de behoeften aan. Ik kijk een film meestal maar een keer en daarna verdwijnt die in mijn geheugen als gezien.

Als ik echt moet kiezen dan kies wel voor een film als Mama Mia. Dat is toch wel een film waarvan ik de verhaallijn kan waarderen. De verhaallijn word afgewisseld met dans en zang en dat vind ik vooral heel prettig. Want op die manier heb ik even het gevoel dat de verhaallijn onderbroken word, terwijl dat eigenlijk niet echt zo is. Want de nummers vertellen ook een stuk van het verhaal. Ik ben dan ook heel benieuwd naar het vervolg van Mama Mia, maar daar moeten we nog iets meer dan een jaar op wachten. Ik denk dat we gewoon kunnen stellen dat ik niet een favoriete film heb en dat is geen ramp.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter