30 day blog challenge NL – ik ben bang voor …

geplaatst in: Challenges en tags | 0

Er is weer een challenge gaande in blogland. Deze keer is die bedacht door Maris van Hare Maristeit Ik kwam hem tegen op de blog van Monique en besloot om hem ook te gaan doen. Jaren terug heb ik al eerder zo’n challenge gedaan en dat vond ik best leuk om te doen. Omdat deze challenge hele andere onderwerpen heeft dan de challenge van jaren terug, denk ik dat het ook in die vorm leuk kan zijn om hem te doen. Zo leren jullie mij misschien toch nog iets beter kennen, dan dat jullie nu doen. Vandaag het zes artikel van de 30 day blog challenge NL.

Slangen! Ik ben echt als de dood voor slangen. Ik kan er niet naar kijken. Ik wil ze niet in het echt zien, niet achter glas en niet op televisie. Ik ben als de dood voor die beesten. Sterker nog ik had vroeger echt hele erge nachtmerries met slangen erin. Meestal zaten er echt honderden slangen om mij heen en ik zat daar tussen. Dat was echt verschrikkelijk. Er waren dan nachten dat ik niet naar het toilet durfde omdat ik er van overtuigd was dat er een slang voor mijn deur lag en ik ging ook mijn kamer helemaal checken op slangen. Want er zo er vast en zeker een in de hoek zitten. Ik wist  zeker dat ze er waren.

Zo erg is mijn angst niet meer. Ik check mijn kamer niet meer op die beesten. Gelukkig heb ik zelfs die nachtmerries nog maar amper. Misschien is het nu nog maar een keer per half jaar, terwijl het vroeger echt een wekelijks iets was. Maar ik vind het nog ontzettend lastig om naar die beesten te kijken, zeker in het echt. Op televisie wordt het al makkelijker. Maar in een dierentuin houdt ik mijn ogen en oren open en mijd ik het reptielenhuis. Ik heb een tijdje gevreesd dat wat er in Harry Potter gebeurde ook echt kon gebeuren. Ik heb trouwens de film Harry Potter en de geheime kamer nooit afgekeken!

Verder was ik een hele tijd bang om alleen thuis te blijven. Er is ooit een brandalarm afgegaan terwijl ik stond te douchen (ik had de deur open gedaan vanwege de stoom). Ik had niet door dat ik het zelf had veroorzaakt en er was niemand thuis. Pas jaren later durfde ik weer alleen thuis te zijn, maar alleen als ik beneden bleef. Ondertussen durf ik weer op mijn zolderkamer te zitten, maar eigenlijk doe ik dat alleen als de honden ook thuis zijn. Als ik echt helemaal alleen ben dan kruip ik toch wel heel graag voor de televisie beneden of op de bank met een goed boek. Maar deze angst wordt steeds minder en minder.

De dood. Ik heb echt een hele tijd gehad dat ik er niet aan moest denken dat er iemand dood zou gaan. Mijn oma is doodgegaan op mijn achtste en hoewel dat echt niet eng was heb ik er toch een bepaald iets aan over gehouden. Het deed mij beseffen dat niemand het eeuwige leven had. Er is daardoor een tijd geweest dat ik doodsbang was om zelf dood te gaan. Het ergste was toen ik niet zo goed wist of ik nou bang voor het leven moest zijn of bang voor de dood. Ondertussen besef ik me dat het leven iets is waar ik alleen zelf maar iets leuks van kan maken en dat doodgaan rust betekend.

Facebook | Instagram | Twitter | Bloglovin

Volgen Annika:

Mijn naam is Annika ik ben 24 jaar jong, ik heb een lichamelijke beperking (Cerebrale Parese). Er is veel gebeurd in mijn jonge leven. Zo ben ik onder andere gepest en volgens sommige mensen heb ik daar nog steeds last van en moet ik dringend geholpen worden. Volgens andere valt het allemaal wel mee en moet ik gaan leven. Tussen deze twee groepen probeer ik overeind te blijven en te kiezen voor wat voor mij het beste is. Bloggen helpt mij om het beter te overzien!

Laatste berichten van

Laat een reactie achter